Πλάκα, Κυριακή πρωί.
Είναι Κυριακή πρωί. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε Κυριακή ξυπνάω και κάθομαι στο καναπέ που βλέπει στο δρόμο, εκεί τρώω το πρωινό μου. Εδώ και 2 χρόνια, κάθε φορά όλες οι αναμνήσεις ξυπνάνε σε αυτό το παράθυρο.Σήμερα θυμήθηκα εκείνη την Παρασκευή το πρωί πριν πάω στο σχολείο, που μου έλεγες:
-Λήδα, πάρε την ομπρέλα σου, θα βρέξει!
-Μαμά, μα τι λες; Χαρά Θεού είναι! Δεν παίρνω ομπρέλα!
-Καλά, άμα βρέξει και την αρπάξεις, θα δούμε αν θα πας για παιχνίδι το σαββατοκύριακο!
Πάντα αναρωτιόμουνα πώς μπορείς να έχεις πάντα δίκιο. Όταν επέστρεψα από το σχολείο είχα γίνει παπί και πέρασα σαββατοκύριακο μέσα με πυρετό. Έβλεπα τα παιδιά να παίζουν στο δρόμο και ζήλευα πολύ.
-Στα ‘λεγα δεν στα ‘λεγα; Σου είπα να πάρεις ομπρέλα, τώρα θα ήσουν έξω και θα έπαιζες με τα παιδιά. Να με ακούς καμιά φορά!
Σούφρωσα το πρόσωπο μου και εκείνη τη στιγμή με πήρες αγκαλιά. Μετά ήρθε και ο μπαμπάς και κάναμε γήπεδο το σαλόνι μας.Παιχνίδι μόνο εντός.
Το βλέμμα μου είχε κολλήσει στο παράθυρο, αλλά μια κόρνα από το δρόμο με έφερε ξανά στη πραγματικότητα.
-Στα ‘λεγα δεν στα ‘λεγα;
Και… Ξέχασα να κλάψω… Δε φεύγουν δάκρυα πια.
Μακάρι να ήσουν εδώ και ν’ άκουγα ξανά να μου λες:
«Στα ‘λεγα δεν στα ‘λεγα;»
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Λουκία Κωνσταντίνου!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα