Πλάκα, Κυριακή πρωί.
Είναι Κυριακή πρωί. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε Κυριακή ξυπνάω και κάθομαι στο καναπέ που βλέπει στο δρόμο, εκεί τρώω το πρωινό μου. Εδώ και 2 χρόνια, κάθε φορά όλες οι αναμνήσεις ξυπνάνε σε αυτό το παράθυρο.Σήμερα θυμήθηκα εκείνη την Παρασκευή το πρωί πριν πάω στο σχολείο, που μου έλεγες:
-Λήδα, πάρε την ομπρέλα σου, θα βρέξει!
-Μαμά, μα τι λες; Χαρά Θεού είναι! Δεν παίρνω ομπρέλα!
-Καλά, άμα βρέξει και την αρπάξεις, θα δούμε αν θα πας για παιχνίδι το σαββατοκύριακο!
Πάντα αναρωτιόμουνα πώς μπορείς να έχεις πάντα δίκιο. Όταν επέστρεψα από το σχολείο είχα γίνει παπί και πέρασα σαββατοκύριακο μέσα με πυρετό. Έβλεπα τα παιδιά να παίζουν στο δρόμο και ζήλευα πολύ.
-Στα ‘λεγα δεν στα ‘λεγα; Σου είπα να πάρεις ομπρέλα, τώρα θα ήσουν έξω και θα έπαιζες με τα παιδιά. Να με ακούς καμιά φορά!
Σούφρωσα το πρόσωπο μου και εκείνη τη στιγμή με πήρες αγκαλιά. Μετά ήρθε και ο μπαμπάς και κάναμε γήπεδο το σαλόνι μας.Παιχνίδι μόνο εντός.
Το βλέμμα μου είχε κολλήσει στο παράθυρο, αλλά μια κόρνα από το δρόμο με έφερε ξανά στη πραγματικότητα.
-Στα ‘λεγα δεν στα ‘λεγα;
Και… Ξέχασα να κλάψω… Δε φεύγουν δάκρυα πια.
Μακάρι να ήσουν εδώ και ν’ άκουγα ξανά να μου λες:
«Στα ‘λεγα δεν στα ‘λεγα;»
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Λουκία Κωνσταντίνου!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την