Τρόλεϊ 14, Λεωφόρος Αλεξάνδρας
Κάθομαι πρώτη σειρά και πίσω μου είναι δυο κοπέλες.Μιλάνε δυνατά και μου είναι αδύνατο να μην κρυφακούω:
– Άσε που να σου λέω!
-Τι έγινε παιδί μου; Δείχνεις αναστατωμένη!
– Μα ναι! Πώς να μην είμαι; Σήμερα μας φέρανε τη καινούργια!
– Ααα ναι! Για πες!
– Άσε!
– Δηλαδή;
– Τι δηλαδή! Μη σχολιάσω το ντύσιμο της πρώτη μέρα στη δουλειά! Πιο κοντή φούστα νομίζω δεν έχω ξαναδεί! Και αυτό το ντεκολτέ, βρε παιδί μου, πιο ανοιχτό δεν υπάρχει! Μη σχολιάσω το καλσόν, την Άρτα και τα Γιάννενα είχε απάνω! Και παπούτσι κόκκινο λουστρίνι να σε τυφλώνει στο μάτι!
– Έτσι ήρθε στο γραφείο;
– Ε! Ναι! Τι σου λέω! Και αυτό δεν είναι τίποτα! Αν και πρώτη μέρα της δώσανε laptop και άκου σκηνικό!
– Τι έγινε;
– Για κανένα μισάωρο είχε μπροστά της το laptop και το κοίταζε! Τη ρωτάω ευγενικά, θα ήθελες βοήθεια με κάτι; Να σου πω κάτι; μου λέει. Τι θα ήθελες; τη ρωτάω. Δε ξέρω πως ανοίγει! μου λέει. Κοκαλώνω και απλά προσπαθώ να μη το δείξω. Παίρνω βαθιές ανάσες και της ανοίγω τον υπολογιστή. Ένα έχω να σου πω σήμερα της έμαθα να ανοίγει τον υπολογιστή! Αύριο θα της μάθω να βλέπει τα mail!
– Κανείς πλάκα!
– Όχι καθόλου! Και να ξέρεις αυτή παίρνει πιο πολλά από εμένα!
Ένας ηλικιωμένος κύριος που δεν έχει πάρει τα μάτια του από το παράθυρο όλη την ώρα, σηκώνεται διακριτικά πατάει το κουμπί για τη στάση και λίγο πριν βγει κοιτάζει τις κοπέλες και λέει:
– Στα γκαβά πουλιά δίνει ο Θεός φωλιά!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Γιάγκα Ανθούλα!:)
5 Σχόλια
Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα
Υπέροχες ιστορίες Μαρία! Ιδιαίτερα το “Στα γκαβά πουλιά…” Μου έφτιαξες το βράδυ.
Σου στέλνω και μία ατάκα. Μπορεί να σε εμπνεύσει -” Νόμιζες οτι θα σε ξεχνούσα;”
Ευχαριστώ πολύ πολύ Λουκία μου!!Αναμένω ατάκες πολλές οχι μόνο μια!!:)
[…] Όταν ξεκίνησε το ταξίδι της ατάκας που ήθελε να γίνει ιστορία, μια από τις πρώτες ατάκες ήταν «Στα γκαβά πουλιά δίνει ο Θεός φωλιά». Ήταν από τις πρώτες ατάκες που έλαβα εκτός του φιλικού κύκλου και η δυσκολία ήταν μεγάλη μπορώ να πω! Τι να γράψω; Πώς θα βγει; Οι σκέψεις ήταν πάρα πολλές και τα σενάρια ποια ιστορία ταιριάζει σε αυτή την ατάκα επίσης πολλά! Άγνωστη διαδρομή με οδηγό μια ατάκα. Πρόκληση! Στο τέλος έγινε μια χιουμοριστική ιστορία που σε κάνει να χαμογελάς και αυτό ήταν για εμένα η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Εσένα σε κάνει να χαμογελάς; Για πες! […]
Υπέροχη ιστορία!!! Μου άρεσε πολύ!!!!Σου στέλνω μία ατάκα.
”Τα κύματα σκάνε στην ακρογιαλιά”
Σε ευχαριστώ πολύ! Με γεμίζεις χαμόγελα! Σε ευχαριστώ πολύ για την ατάκα σου, θα τη γράψω, θα στη στείλω και θα την ανεβασω! :)