Τετάρτη μεσημέρι, Ιλίσια.
– Γεια σου Ελπίδα. Πώς πήγε το σχολείο;
-Μαμά δεν πεινάω.
– Τι έχεις και δεν έχεις τα κέφια σου;
-Μαμά, έχω στεναχωρηθεί πολύ.
-Γιατί τί έγινε;
-Η Μάρθα θα κάνει πάρτι το Σάββατο και δε με κάλεσε. Έχει καλέσει όλη την τάξη εκτός από εμένα.
-Απ’ ότι όσο θυμάμαι δεν την είχες καλέσει ούτε εσύ στα γενέθλια σου και είχες καλέσει όλη την τάξη.
-Αφού μαμά… Είχαμε τσακωθεί και δε μιλούσαμε και …
-Και δε μιλάτε ακόμα…
-Μα εσύ με ποιον είσαι;
-Δεν έχει σημασία με ποιον είμαι, σημασία έχει ότι…Ποτέ μην κάνεις αυτά που δε θες να σου κάνουν οι άλλοι! Ηθικό δίδαγμα λοιπόν;
-Ποτέ μην κάνεις αυτά που δεν θες να σου κάνουν οι άλλοι!
Επαναλάβαμε μαζί. Μια αγκαλιά και ώρα για φαγητό.
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ιωάννα Ζουριδάκη, Σε ευχαριστώ πολύ για την ατάκα!
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!