Τρίτη Απόγευμα στην Ηλιούπολη.
Το γυμναστήριο δεν ήταν ποτέ η αγαπημένη μου συνήθεια. Πλησίαζε καλοκαίρι και η Λίζα φαγώθηκε να πάμε στο νέο γυμναστήριο που είχε personal. Τώρα πια έχει γίνει πολύ in -που λένε.
-Να κάνεις personal, θα δεις διαφορά!
Personal = να είναι κάποιος από πάνω σου και να σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις. Στην αρχή μου φάνηκε λίγο περίεργο. Μετά το σκέφτηκα κι είπα να το δοκιμάσω. Μου φαινόταν ωραία η ιδέα να σου δίνει θάρρος να συνεχίσεις, να πιστεύει ότι μπορείς και να συνεχίσεις για να χάσεις το 1 γραμμάριο λίπους. Όχι, όχι δεν το φιλοσόφησα τόσο πολύ πριν πάω, απλά ήταν κάποιες σκέψεις. Έτσι για να έχουμε να σκεφτόμαστε. Γελάω πάντα όταν τα σκέφτομαι αυτά.
Πάμε πρώτη μέρα. Εγώ θα ξεκινούσα με ένα γυμναστή εν ονόματι Μάνο.
-Γεια σου Μάνο
-Γεια σου Μυρσίνη!
-Θα ξεκινήσουμε με 5 ασκησούλες σήμερα επειδή είναι πρώτη μέρα.
Η αλήθεια είναι ότι με εντυπωσίασε η ενέργεια που είχε και ο ρυθμός που έδινε στις ασκήσεις που έκανα.
-Πάμε πάμε Μυρσίνη! Το έχεις προχώρα! Ένα ακόμα!
Όσο χαζό και αν σου φαίνεται, μεγάλωνε το θάρρος μου και συνέχιζα. Πίστευα και εγώ, ενώ μου φαινόταν ότι δεν άντεχα άλλο, έκανα και το τελευταίο. Τελευταίο σετ με κοιλιακούς.
-Μυρσίνη τελευταίο σετ και τέλος για σήμερα. Κοιλιακούς και έφυγες! Πάμε!
Φτάνουμε κάπου στα 20 και τα έχω φτύσει.
-Πάμε Μυρσίνη! 21,22
-Μάνο, δεν μπορώ άλλο!
-Μπορείς! Το έχεις! Πάμε!
-23,24,25!
-Μάνο, όχι άλλο!
-Αλλά 5 και τέλος! Πάμε!
-26,27!Παμε!
-Μάνο, όχι άλλο!
-28 πάμε! Αλλά 2!
-Δεν μπορώ!
-Πίστεψε στο φως! 29!
-Τι;
-Πιάσε στο φως!30!Τέλος!Μπράβο Μυρσίνη! Έπεσα κάτω κομμάτια.
-Ουφ!
-Είδες τι κάνει μια λάμπα; Για να τη φτάσεις έβγαλες και τον τελευταίο κοιλιακό! Μπράβο Μυρσίνη! Πίστεψε στο φως! Τα λέμε αύριο!
Γέλασα με την καρδιά μου.
Ήμουν πτώμα, αλλά ένιωθα μια χαρά που γελούσαν και τα μάτια μου.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Μυρτώ!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!