Βράδυ Παρασκευής στη Πλατεία των Εξαρχείων.

-Μια φορά βγήκα μόνη μου και να ‘σαι πάλι εκεί.

-Η ζωή σου μιλάει και εσύ δεν την ακούς.

-Πως γίνεται να βρίσκεις κάθε φορά τη στιγμή που κάτι μου συμβαίνει και να εμφανίζεσαι;

-Είναι η στιγμή μου μαζί σου. Δε μπορώ να χάνω τις στιγμές μας.

-Γιατί εξαφανίζεσαι;

-Γιατί η σκέψη σου, μου φτάνει.

-Δεν σε καταλαβαίνω …

-Ούτε εγώ με καταλαβαίνω …

-Ωραία, και τώρα τι;

-Και τώρα η συγνώμη μου!

-Η συγνώμη σου, γιατί;

-Η συγνώμη που εξαφανίστηκα, η συγνώμη που δε σου μίλησα, η συγνώμη που δε αγκάλιασα, η συγνώμη που, που, που…Δεν ξέρω πόσους λόγους μπορώ να αραδιάσω..

-..Ήταν παλιά…

-Ήταν παλιά αλλά έγιναν…

-Πέρασαν όμως…

-Έγιναν και έμειναν…

-Έμειναν για να τα θυμόμαστε και να γελάμε…

-Έμειναν για να είμαστε τώρα εδώ μαζί.

-Μαζί, αλλά όχι μαζί-μαζί.

–Δεν είμαστε μαζί τώρα;

-Είμαστε «μαζί»,  αλλά όχι μαζί – μαζί.

-Είμαστε εδώ, εγώ και εσύ, άρα είμαστε μαζί.

-Μαζί, αλλά όχι όπως παλιά…

-Όπως παλιά…

-Το παλιό είναι παλιό. Αλλάζει.

-Και αν δεν έχει αλλάξει;

-Αλλάζουμε εμείς και αλλάζει και αυτό!

-Εγώ είμαι εδώ μαζί σου και αυτό δεν αλλάζει.

-Ήρθε η ώρα να φύγουμε.

-Δε θα πας πουθενά τώρα είμαστε μαζί!

– Λέω να φύγουμε, είναι αργά.

-Αργά που βρεθήκαμε ξανά;

-Αργά για να πάμε για ύπνο.

-Και αν δε θέλω να φύγω; Θα φύγεις μόνη σου; Δεν θα φύγουμε μαζί;

-Μπορούμε να φύγουμε μαζί μέχρι τη στάση, του είπα.

Ξεκινήσαμε να περπατάμε αμίλητοι. Αυτός με κοίταζε επίμονα και εγώ κοίταζα κάθε γραμμή και κάθε στίγμα στα πλακάκια του πεζοδρομίου. Φτάσαμε στη στάση, με κοίταξε είπαμε καληνύχτα, μ’ αγκάλιασε και έφυγε. Ήταν πια μεσάνυχτα και περίμενα το τελευταίο λεωφορείο.  Χτύπησε το κινητό μου, είχα μήνυμα:

«Πες μου τώρα πώς να κοιμηθώ, που μυρίζω μόνο εσύ».

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Ελπινίκη Νίνου!:)

4 Comments

  1. Χρήστος Σούλτος 08/05/2018 at 1:01 ΜΜ - Reply

    έχοντας ζήσει τέτοιες στιγμές που κόβουν κάποιες φορές την ανάσα και σε κάνουν όντως να κοιτάς κάθε γραμμή και κάθε στίγμα στα πλακάκια του πεζοδρομίου μπορώ να σου πω ότι ένιωσα έναν ηλεκτρισμό από αυτή την ιστορία που με συγκίνησε. Σίγουρα θα μπορούσε να γίνει και τραγούδι ! χίλια μπράβο Μαράκι μου, θα τις διαβάσω όλες

    • Maria 08/05/2018 at 8:23 ΜΜ - Reply

      Τι όμορφα λόγια!Σε ευχαριστώ πολύ πολύ!!!Μακάρι οι ιστορίες μου να γίνουν έμπνευση για τραγούδια!Με μεγάλη μου τιμή και χαρά να το ακούσω!!Ευχαριστώ πολύ-πολύ Σουλτάκο μου!:)

  2. Keit 14/02/2019 at 10:28 ΜΜ - Reply

    “Μαζί”….Μια απο τις ομορφότερες λέξεις…
    Πόσο όμορφα γράφεις !!!

    • Maria 16/02/2019 at 9:20 ΠΜ - Reply

      Για να μείνουν όλες οι στιγμες του ” μαζι” Ζωντανες! Ευχαριστώ πολύ!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Ήταν Ιανουάριος. Ήταν ο μήνας που θα μετακομίζαμε στο καινούργιο μας σπίτι. Ο Άγγελος μεγάλωσε στο σπίτι της γιαγιάς του, στο Μετς, το οποίο το λάτρευε. Ένα νεοκλασικό που κοσμούσε τον πεζόδρομο και ξεχώριζε για την ομορφιά του. Η γιαγιά του μας άφησε ξαφνικά, γιατί ήθελε να φύγει και να κάνει εντύπωση, όπως μας είχε […]

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]