Απόγευμα σε ένα παγκάκι στη Πλάκα.
Ήταν μια παρέα μουσικών και κάτσαμε με τη Φαίδρα μετά την βόλτα μας να τους ακούσουμε. Έλεγαν τραγούδια που σε ανάγκαζαν να τραγουδήσεις. Δε πέρασε ένα μισάωρο και γίναμε όλοι μια παρέα λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Τραγουδούσαμε τόσο δυνατά λες και έπρεπε να μας ακούσει όλη η Αθήνα. Η Φαίδρα έφυγε λίγο πριν την ανατολή του ηλίου, εγώ είπα να κάτσω μέχρι να δω το φως της μέρας. Κάποια στιγμή ήρθε αυτός που έπαιζε τρομπέτα και κάθισε δίπλα μου. Πολύ ώρα κοιταζόμασταν αλλά κανείς δεν τόλμησε να κάνει κίνηση αναδιάταξης για να βρεθούμε πιο κοντά. Ήρθε τελικά.
-Γεια!
-Γεια σου!
-Κίμωνας
-Άννα
-Πλάκα έχετε…
-Έχουμε…Σε είδα και εσένα να τραγουδάς!
-Με αναγκάσατε, εγώ δεν ήθελα…
-Δεν ήθελες δηλαδή;
-Δεν ήθελα με αναγκάσατε.
-Ωραίος εξαναγκασμός!
-Έχεις πλάκα!
-Τη λέξη πλάκα τη χρησιμοποιείς επειδή είμαστε στη Πλάκα;
-Πλάκα έχεις και εσύ!
-Πλάκα στη Πλάκα…
Γελάω και τον ρωτάω.
-Να σε ρωτήσω κάτι;
-Για πες έτσι για πλάκα!
-Περπατάς;
Με κοιτάει περίεργα και κοιτάει και τα πόδια του.
-Ε…Τώρα όχι!
-Περπατάς γενικά;
-Ε! Ναι από τα 2 νομίζω.
-Πάμε μια βόλτα;
-Πάμε!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Ορέστη Τσιχλάκη!:)
2 Σχόλια
Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Μαρία μου τι ταλαντούχο πλάσμα είσαι εσυ και με πόση ευαισθησία …. Συνέχισε το όλο αυτό είναι τόσο γλυκό δημιουργικό και όμορφο
Πόσο σε ευχαριστώ δε φαντάζεσαι!!:)