Περπατάς;

Απόγευμα σε ένα παγκάκι στη Πλάκα.

Ήταν μια παρέα μουσικών και κάτσαμε με τη Φαίδρα μετά την βόλτα μας να τους ακούσουμε. Έλεγαν τραγούδια που σε ανάγκαζαν να τραγουδήσεις. Δε πέρασε ένα μισάωρο και γίναμε όλοι μια παρέα λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Τραγουδούσαμε τόσο δυνατά λες και έπρεπε να μας ακούσει όλη η Αθήνα. Η Φαίδρα έφυγε λίγο πριν την ανατολή του ηλίου, εγώ είπα να κάτσω μέχρι να δω το φως της μέρας. Κάποια στιγμή ήρθε αυτός που έπαιζε τρομπέτα και κάθισε δίπλα μου. Πολύ ώρα κοιταζόμασταν αλλά κανείς δεν τόλμησε να κάνει κίνηση αναδιάταξης για να βρεθούμε πιο κοντά. Ήρθε τελικά.

-Γεια!

-Γεια σου!

-Κίμωνας

-Άννα

-Πλάκα έχετε…

-Έχουμε…Σε είδα και εσένα να τραγουδάς!

-Με αναγκάσατε, εγώ δεν ήθελα…

-Δεν ήθελες δηλαδή;

-Δεν ήθελα με αναγκάσατε.

-Ωραίος εξαναγκασμός!

-Έχεις πλάκα!

-Τη λέξη πλάκα τη χρησιμοποιείς επειδή είμαστε στη Πλάκα;

-Πλάκα έχεις και εσύ!

-Πλάκα στη Πλάκα…

Γελάω και τον ρωτάω.

-Να σε ρωτήσω κάτι;

-Για πες έτσι για πλάκα!

-Περπατάς;

Με κοιτάει περίεργα και κοιτάει και τα πόδια του.

-Ε…Τώρα όχι!

-Περπατάς γενικά;

-Ε! Ναι από τα 2 νομίζω.

-Πάμε μια βόλτα;

-Πάμε!

 Εμπνευσμένο από: Ορέστη Τσιχλάκη!:)

About the author: Maria

2 Σχόλια to “Περπατάς;”

You can leave a reply or Trackback this post.

  1. Σωτήρης Ανυφαντής - Μάρτιος 18, 2018 at 7:47 μμ Reply

    Μαρία μου τι ταλαντούχο πλάσμα είσαι εσυ και με πόση ευαισθησία …. Συνέχισε το όλο αυτό είναι τόσο γλυκό δημιουργικό και όμορφο

Σχόλια;

Το e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί.