Το ίδιο παράθυρο, στον ίδιο παράδεισο κάθε καλοκαίρι.

Τα καλοκαίρια μας μετρώ και όχι τα χρόνια που γέμισαν τη ζωή μας.

Παραμένει η ίδια αίσθηση, μαγική, κάθε φορά που ανοίγω αυτό το παράθυρο.

Το παράθυρο στο δικό μας παράδεισο.

Μια θεά που κλείνει το δικό μας μαζί.

Μας αγκαλιάζει δροσερά, καθώς τα δικά μας χέρια μπλέκονται και δε μπορούν να βρουν το δικό τους δρόμο.

Μόνο στο μαζί ζουν, μπλεγμένα σφιχτά και αγαπημένα.

Είναι που κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε μαζί, στο ίδιο σπίτι με αυτή τη θέα, στη δική μας θάλασσα.

Θάλασσα που αγκάλιαζε το είναι μας και τις ψυχές μας, μας ενώνει χωρίς άδεια.

Αυθόρμητα και γλυκά κουρνιάζαμε και αντίκρυ η θέα να μας κοιτά.

Αγκαλιά είμαστε!

 Μιλούσαν τα μάτια μας και μόνο ο ήχος της καρδιάς έδινε ρυθμό στο χρόνο να περνά και εμείς εκεί, αμέτοχοι στη ζωή να μένουμε αγκαλιά.

Τα μάτια σου κοιτώ και χάνομαι στη θάλασσα σου που με άφησες να βυθιστώ, να πνίγομαι γλυκά στα νερά που χρώμα βαθύ και φωτεινό έχουν σαν τα μάτια σου.

 Σε αυτό το παράθυρο με τη θέα τη δική μας θάλασσα, που εμείς βουτάμε αγκαλιά και ο κόσμος γύρω σταματά.

Σε αυτό το παράθυρο με θέα τη δική μας θάλασσα, που τα φιλιά σου με ώθησαν σε μια άβυσσο που επιστροφή δεν έχει.

Σε αυτό το παράθυρο με θέα τη δική μας θάλασσα, που τα χάδια σου ανάσα στο σώμα μου δίνουν.

Ακούω την καρδιά σου και ζω.

Κοιτώ τα μάτια σου και νιώθω.

Σ’ αγγίζω και χάνομαι!

Ψυχή μου εσύ!

#atakaistoria #tsatsakimaria

Photo: Περικλής Βούρθης, Ευχαριστώ πολύ!:)

3 Comments

  1. Κατερίνα Μανουσογιαννη 18/10/2022 at 11:24 ΠΜ

    Υπέροχο!!

  2. Κατερίνα Μανουσογιαννη 18/10/2022 at 11:25 ΠΜ

    Όσες φορές και να το διαβάσω είναι Υπέροχο!!

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]