Το ίδιο παράθυρο, στον ίδιο παράδεισο κάθε καλοκαίρι.

Τα καλοκαίρια μας μετρώ και όχι τα χρόνια που γέμισαν τη ζωή μας.

Παραμένει η ίδια αίσθηση, μαγική, κάθε φορά που ανοίγω αυτό το παράθυρο.

Το παράθυρο στο δικό μας παράδεισο.

Μια θεά που κλείνει το δικό μας μαζί.

Μας αγκαλιάζει δροσερά, καθώς τα δικά μας χέρια μπλέκονται και δε μπορούν να βρουν το δικό τους δρόμο.

Μόνο στο μαζί ζουν, μπλεγμένα σφιχτά και αγαπημένα.

Είναι που κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε μαζί, στο ίδιο σπίτι με αυτή τη θέα, στη δική μας θάλασσα.

Θάλασσα που αγκάλιαζε το είναι μας και τις ψυχές μας, μας ενώνει χωρίς άδεια.

Αυθόρμητα και γλυκά κουρνιάζαμε και αντίκρυ η θέα να μας κοιτά.

Αγκαλιά είμαστε!

 Μιλούσαν τα μάτια μας και μόνο ο ήχος της καρδιάς έδινε ρυθμό στο χρόνο να περνά και εμείς εκεί, αμέτοχοι στη ζωή να μένουμε αγκαλιά.

Τα μάτια σου κοιτώ και χάνομαι στη θάλασσα σου που με άφησες να βυθιστώ, να πνίγομαι γλυκά στα νερά που χρώμα βαθύ και φωτεινό έχουν σαν τα μάτια σου.

 Σε αυτό το παράθυρο με τη θέα τη δική μας θάλασσα, που εμείς βουτάμε αγκαλιά και ο κόσμος γύρω σταματά.

Σε αυτό το παράθυρο με θέα τη δική μας θάλασσα, που τα φιλιά σου με ώθησαν σε μια άβυσσο που επιστροφή δεν έχει.

Σε αυτό το παράθυρο με θέα τη δική μας θάλασσα, που τα χάδια σου ανάσα στο σώμα μου δίνουν.

Ακούω την καρδιά σου και ζω.

Κοιτώ τα μάτια σου και νιώθω.

Σ’ αγγίζω και χάνομαι!

Ψυχή μου εσύ!

#atakaistoria #tsatsakimaria

Photo: Περικλής Βούρθης, Ευχαριστώ πολύ!:)

3 Comments

  1. Κατερίνα Μανουσογιαννη 18/10/2022 at 11:24 ΠΜ - Reply

    Υπέροχο!!

  2. Κατερίνα Μανουσογιαννη 18/10/2022 at 11:25 ΠΜ - Reply

    Όσες φορές και να το διαβάσω είναι Υπέροχο!!

    • Maria 18/10/2022 at 2:55 ΜΜ - Reply

      ❤️❤️

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Βράδυ Σαββάτου. Ετοιμάζομαι για να βγω και κοιτάζοντας τον καθρέπτη μιλάω φωναχτά στο άδειο σπίτι: «Γιώργο, μου λείπουν τα σαββατόβραδα μας». Μπήκα στο αμάξι και με δυνατή μουσική έφτασα στο μπαράκι για τα γενέθλια της Ντίνας από το χορό. Πολλοί άγνωστοι γύρω μου, αλλά ήταν σαν να τους ήξερα όλους από καιρό. Τη μια στιγμή […]

  • Ήταν Ιανουάριος. Ήταν ο μήνας που θα μετακομίζαμε στο καινούργιο μας σπίτι. Ο Άγγελος μεγάλωσε στο σπίτι της γιαγιάς του, στο Μετς, το οποίο το λάτρευε. Ένα νεοκλασικό που κοσμούσε τον πεζόδρομο και ξεχώριζε για την ομορφιά του. Η γιαγιά του μας άφησε ξαφνικά, γιατί ήθελε να φύγει και να κάνει εντύπωση, όπως μας είχε […]

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]