Παράθυρο Ανοιχτό

 Το ίδιο παράθυρο, στον ίδιο παράδεισο κάθε καλοκαίρι.

Τα καλοκαίρια μας μετρώ και όχι τα χρόνια που γέμισαν τη ζωή μας.

Παραμένει η ίδια αίσθηση, μαγική, κάθε φορά που ανοίγω αυτό το παράθυρο.

Το παράθυρο στο δικό μας παράδεισο.

Μια θεά που κλείνει το δικό μας μαζί.

Μας αγκαλιάζει δροσερά, καθώς τα δικά μας χέρια μπλέκονται και δε μπορούν να βρουν το δικό τους δρόμο.

Μόνο στο μαζί ζουν, μπλεγμένα σφιχτά και αγαπημένα.

Είναι που κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε μαζί, στο ίδιο σπίτι με αυτή τη θέα, στη δική μας θάλασσα.

Θάλασσα που αγκάλιαζε το είναι μας και τις ψυχές μας, μας ενώνει χωρίς άδεια.

Αυθόρμητα και γλυκά κουρνιάζαμε και αντίκρυ η θέα να μας κοιτά.

Αγκαλιά είμαστε!

 Μιλούσαν τα μάτια μας και μόνο ο ήχος της καρδιάς έδινε ρυθμό στο χρόνο να περνά και εμείς εκεί, αμέτοχοι στη ζωή να μένουμε αγκαλιά.

Τα μάτια σου κοιτώ και χάνομαι στη θάλασσα σου που με άφησες να βυθιστώ, να πνίγομαι γλυκά στα νερά που χρώμα βαθύ και φωτεινό έχουν σαν τα μάτια σου.

 Σε αυτό το παράθυρο με τη θέα τη δική μας θάλασσα, που εμείς βουτάμε αγκαλιά και ο κόσμος γύρω σταματά.

Σε αυτό το παράθυρο με θέα τη δική μας θάλασσα, που τα φιλιά σου με ώθησαν σε μια άβυσσο που επιστροφή δεν έχει.

Σε αυτό το παράθυρο με θέα τη δική μας θάλασσα, που τα χάδια σου ανάσα στο σώμα μου δίνουν.

Ακούω την καρδιά σου και ζω.

Κοιτώ τα μάτια σου και νιώθω.

Σ’ αγγίζω και χάνομαι!

Ψυχή μου εσύ!

#atakaistoria #tsatsakimaria

Photo: Περικλής Βούρθης, Ευχαριστώ πολύ!:)