Σάββατο μεσημέρι, Σύνταγμα.
Πλησιάζει η μέρα για το γάμο και τίποτα δεν είναι όπως θα ήθελα να είναι. Ήταν όλα τόσο καλά οργανωμένα και έλεγα ότι τις τελευταίες μέρες θα ασχολούμαι μόνο με λεπτομέρειες. Όμως, είναι οι τελευταίες μέρες και εγώ ασχολούμαι ακόμα με βασικά πράγματα. Ακόμα και το νυφικό δεν έχει τελειώσει μια βδομάδα πριν από το γάμο. Τρέχουμε με τη κουμπάρα μου σα τρελές στα μαγαζιά να πάρουμε κορδέλες για τις μπομπονιέρες, να βρούμε μια φοντανιέρα για τα κουφέτα που θα έχουμε στο σπίτι και ότι άλλο σε «λεπτομέρεια» μπορείς να φανταστείς.
Κάπου το μεσημέρι που έχουν πρηστεί τα πόδια μας, καθόμαστε να φάμε σε ένα ταβερνάκι στο κέντρο.
-Σε μια βδομάδα είναι ο γάμος και αντί να ασχολούμαι με λεπτομέρειες ασχολούμαι με βασικά θέματα του γάμου, ούτε το νυφικό μου δεν είναι έτοιμο ακόμα, μέχρι τη μέρα του γάμου θα ράβεται, έτσι μου είπε η μοδίστρα!
Η Νέλλη με ακούει αλλά δε μιλάει, χαμογελάει και φωνάζει το σερβιτόρο.
-Γεια σας, θα μπορούσατε να μας φέρετε τα δύο πιάτα ημέρας και ένα ουζάκι; Μπλε παρακαλώ, το δυνατό!
-Ευχαρίστως! Έρχομαι!
-Ρε Νέλλη, θα κοιμηθούμε με τα ούζα και έχουμε να κάνουμε ένα κάρο δουλειές!
-Μη μου ανησυχείς!
Τα ουζάκια ήρθαν μαζί με το φαγητό.
-Δε θέλω να μου αγχώνεσαι κουμπαρούλα μου! Γάμο έχουμε!
-Τα ξέρω!
-Όλα θα γίνουν!
-Όλα θα γίνουν γιατί έχω εσένα!
-Εβίβα!
-Στις χαρές μας!
Ήπιαμε τέσσερα μπουκαλάκια ούζο και δε κάναμε ποτέ τις υπόλοιπες δουλειές μας στα μαγαζιά.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Ξένια Τζέκα!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!