Απόγευμα Κυριακής στη Σταδίου.
Είναι από αυτές τις μέρες που όλα σου φαίνονται μαύρα. Υπάρχουν και αυτές οι μέρες. Είχε συννεφιά, αν και τέλος του Απρίλη και η διάθεση σου συννεφιάζει πιο εύκολα. Καμία ακτίνα ηλίου δεν περνάει ούτε τα σύννεφα, ούτε τη σκέψη σου. Είναι αυτές οι στιγμές που οι άσχημες σκέψεις πετάγονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν προλαβαίνεις καν να τις μαζέψεις. Λες και πρέπει να σκεφτείς το χειρότερο ψυχαναγκαστικά.
Στάθηκα στο φανάρι να περάσω απέναντι στην Σταδίου.
-Δεν προλαβαίνω να περάσω σε αυτό το φανάρι, είναι γρήγορο! Τώρα που γέρασα περπατάω τόσο αργά, ακόμα και το φανάρι μου φαίνεται μακριά. Ακούω να λέει μια κυρία δίπλα μου.
– Θα μπορούσαν να του δώσουν λίγο χρόνο, της λέω εγώ χαμογελώντας.
-Ο χρόνος δεν αλλάζει κορίτσι μου, εμείς ζούμε το χρόνο όπως θέλουμε, να ζεις χαρούμενα, μόνο χαρούμενα.
Εγώ έχασα το φανάρι και περίμενα το επόμενο, η κυρία πέρασε απέναντι και απομακρύνθηκε. Κοίταξα τον ουρανό, σα να άρχιζαν να αραιώνουν τα σύννεφα και ο ήλιος σα να κρυφοφαίνεται.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την