Πέμπτη βράδυ, Γκύζη.
Ξέρεις ότι πάντα μου αρέσει να βάζω χρόνο και τόπο.
Ξέρεις τι μου αρέσει και τι όχι.
Δεν ξέρω πως να σε πω.
Αγάπη μου σε έλεγα. Ακόμα έτσι σε λέω μέσα μου.
Αναρωτιέμαι γιατί έπαψε αυτή η φράση να σε αγγίζει και να μιλάει στην ψυχή σου όπως άλλοτε.
Δεκέμβριο γνωριστήκαμε. Δεκέμβριο χωρίσαμε. Η επέτειος στα δύο χρόνια ήταν και ο τελικός χωρισμός. Τσακωνόμασταν μα τα βρίσκαμε πάντα. Όμως, έφτασε η στιγμή που οι φωνές μας σκότωσαν την καρδιά και χωρίσαμε.
Κλείνω τα μάτια και σε σκέφτομαι. Κλείνω τα μάτια και ζωντανεύουν οι μαζί μας στιγμές. Εκείνα τα πρωινά με το καλημέρα. Εκείνα τα βράδια στον καναπέ. Εκείνα τα μεθύσια με τα τραγούδια και τους χορούς στο δρόμο. Εκείνο το βράδυ στο τμήμα που μου έσπασαν το αμάξι. Εκείνο το βράδυ στο νοσοκομείο που σε έσπασαν στο ξύλο. Εκείνα τα μεσημέρια του Σαββάτου με μουσική και χορούς. Εκείνα τα βράδια της Παρασκευής που τραγουδούσαμε καραόκε και μας έφεραν την αστυνομία. Εκείνο το απόγευμα στη θάλασσα με το ηλιοβασίλεμα αγκαλιά. Εκείνες οι χειμερινές και οι καλοκαιρινές διακοπές. Εκείνα τα ξενύχτια. Εκείνα τα πάρτι. Εκείνες οι παρέες με γέλια και χαβαλέ. Εκείνες οι στιγμές στην αγκαλιά σου. Εκεί τότε. Κάποτε. Μαζί. Εκείνο το πρωί, εκείνο το μεσημέρι, το απόγευμα και το βράδυ, τόσο άδειο χωρίς εσένα πια. Όλα ήταν, μα τώρα δεν είναι.
Έχει περάσει ένα χρόνος. Επέτειος χωρισμού. Μου λείπεις. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Αυτά τα Χριστούγεννα δε θα ζητήσω δώρο. Μόνο να μπορέσω να σε δω ξανά. Μακάρι.
Έγραψα το γράμμα. Το άφησα στο σπίτι σου. Αύριο είναι Χριστούγεννα.
#atakaistoria #tsatsakimaria
Άννα, Σε ευχαριστώ πολύ για την ατάκα!
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την