Σάββατο βράδυ, Πετρούπολη.
Καλοκαιρινό πάρτι του φίλου Αχιλλέα στην Πετρούπολη. Πραγματικά δεν είχα κανένα κουράγιο να πάω μέχρι εκεί αλλά είναι καλός φίλος και δε γινόταν να μην πάω. Ήθελε πολύ μεγάλη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ με το air-condition, να ετοιμαστώ και να πάω μέχρι την Πετρούπολη από Κηφισιά. Ετοιμάστηκα σε ένα τέταρτο, ευτυχώς που είχα βρει τι παπούτσια θα βάλω. Το ντύσιμο ξεκινάει πάντα από τα παπούτσια. Είχε ζέστη αν και ήταν 10 το βράδυ. Πήρα το αμάξι και έφτασα επιτέλους στην Πετρούπολη.
Το πάρτι ήταν στη ταράτσα! Είχε υπέροχη θέα, τέλεια μουσική και πάρα πολύ κόσμο. Άλλαξε η διάθεση μου στο λεπτό, η κουρασμένη και βαριεστημένη κοπελίτσα είχε γίνει μια ομιλητικότατη και απόλυτα κοινωνική κοπέλα που είχε γίνει ένα με το πάρτι. Πάνω στο χορό γνωριστήκαμε και μιλούσαμε μέχρι που ξημέρωσε .
-Τι κινητό έχεις;
-Γιατί;
-Μπορώ να το δω;
Του δίνω το κινητό μου και γράφει το αριθμό του.
-Θα σε πάρω! μου λέει
Πέρασε μια βδομάδα και δεν φάνηκε. Παρασκευή βράδυ με πήρε τηλέφωνο και κανονίσαμε να βγούμε. Ήταν πολύ όμορφο εκείνο το σαββατόβραδο. Το επόμενο πρωί ένιωθα τόσο ευτυχισμένη! Η καρδιά μου να πετάριζε σαν σχολιαρόπαιδο που βγήκε πρώτη φορά ραντεβού. Βγήκαμε αρκετές φορές και η κάθε βραδιά ήταν καλύτερη από την άλλη, αλλά μετά η κάθε δικαιολογία μου φαινόταν εξωγήινη και ήταν απλά για να μην βρεθούμε. Έτσι σταματήσαμε να μιλάμε.
Πέρασαν 6 μήνες.
«Συγνώμη που χάθηκα, δε φταις εσύ αλλά οι καταστάσεις που προέκυψαν. Ελπίζω να είσαι καλά. Καλό βράδυ. Φάνης»
«Μου αρέσουν πολύ τα πυροτεχνήματα, να τα βλέπω, όχι να τα ζω.Να είσαι καλά. Καλό βράδυ.»
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την