Σάββατο βράδυ, Πετρούπολη.
Καλοκαιρινό πάρτι του φίλου Αχιλλέα στην Πετρούπολη. Πραγματικά δεν είχα κανένα κουράγιο να πάω μέχρι εκεί αλλά είναι καλός φίλος και δε γινόταν να μην πάω. Ήθελε πολύ μεγάλη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ με το air-condition, να ετοιμαστώ και να πάω μέχρι την Πετρούπολη από Κηφισιά. Ετοιμάστηκα σε ένα τέταρτο, ευτυχώς που είχα βρει τι παπούτσια θα βάλω. Το ντύσιμο ξεκινάει πάντα από τα παπούτσια. Είχε ζέστη αν και ήταν 10 το βράδυ. Πήρα το αμάξι και έφτασα επιτέλους στην Πετρούπολη.
Το πάρτι ήταν στη ταράτσα! Είχε υπέροχη θέα, τέλεια μουσική και πάρα πολύ κόσμο. Άλλαξε η διάθεση μου στο λεπτό, η κουρασμένη και βαριεστημένη κοπελίτσα είχε γίνει μια ομιλητικότατη και απόλυτα κοινωνική κοπέλα που είχε γίνει ένα με το πάρτι. Πάνω στο χορό γνωριστήκαμε και μιλούσαμε μέχρι που ξημέρωσε .
-Τι κινητό έχεις;
-Γιατί;
-Μπορώ να το δω;
Του δίνω το κινητό μου και γράφει το αριθμό του.
-Θα σε πάρω! μου λέει
Πέρασε μια βδομάδα και δεν φάνηκε. Παρασκευή βράδυ με πήρε τηλέφωνο και κανονίσαμε να βγούμε. Ήταν πολύ όμορφο εκείνο το σαββατόβραδο. Το επόμενο πρωί ένιωθα τόσο ευτυχισμένη! Η καρδιά μου να πετάριζε σαν σχολιαρόπαιδο που βγήκε πρώτη φορά ραντεβού. Βγήκαμε αρκετές φορές και η κάθε βραδιά ήταν καλύτερη από την άλλη, αλλά μετά η κάθε δικαιολογία μου φαινόταν εξωγήινη και ήταν απλά για να μην βρεθούμε. Έτσι σταματήσαμε να μιλάμε.
Πέρασαν 6 μήνες.
«Συγνώμη που χάθηκα, δε φταις εσύ αλλά οι καταστάσεις που προέκυψαν. Ελπίζω να είσαι καλά. Καλό βράδυ. Φάνης»
«Μου αρέσουν πολύ τα πυροτεχνήματα, να τα βλέπω, όχι να τα ζω.Να είσαι καλά. Καλό βράδυ.»
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα