Πέμπτη απόγευμα στο Άλιμο.
Στη δουλειά τα πράγματα είναι δύσκολα. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να είμαι σε αυτή την εταιρεία και για ποιο λόγο μπαίνω στη διαδικασία να αγχώνομαι εφόσον κανείς άλλος δε νοιάζεται . Τα πλάνα της εταιρείας και οι στρατηγικές αποφάσεις είναι σαν παγωτό σε χαλασμένο ψυγείο. Λιώνουν και μετά ξανά-παγώνουν, αλλά δεν είναι ποτέ οι ίδιες. Πολλές φορές νιώθω ότι είμαι σε ταινία του Matrix που υπάρχει παραπάνω από ένα σύμπαν, πολλά παράλληλα. Ποτέ δεν ξέρεις σε ποιο είσαι και πως θα γίνεταιη μετάβαση απο το ένα σύμπαν στο άλλο. Αυτό βιώνω. Αστροναύτης σε ένα άγνωστο σύμπαν χωρίς στολή προστασίας. Το τελευταίο περιστατικό έγινε μόλις χτες. Εγώ πήγα το πρωί με καλή διάθεση και πάνω απ’ όλα να μείνω ψύχραιμος στο παράλογο.
-Καλημέρα Πάνο!
-Καλημέρα Μιχάλη!
-Ρε τι έγινε χτες και έφυγε το αφεντικό νευριασμένο, το ξέρεις ότι από τα νεύρα έσπασε τη πόρτα;
-Αλήθεια; Χτες έφυγα πιο νωρίς γιατί είχα ένα ραντεβού με ένα προμηθευτή και δεν είδα το σκηνικό!
-Έγινε χαμός σου λέω, αλλά δεν ξέρω τον λόγο!
-Πάνο, εδώ μέσα όλα γίνονται χωρίς να υπάρχει λόγος!
-Έχεις δίκιο!
Ξαφνικά ακούγονται φωνές από γραφείο του αφεντικού και ξαφνικά βγαίνει ο Λάμπρος από το λογιστήριο, χτυπάει την πόρτα ακολουθεί το αφεντικό κόκκινος από τα νεύρα και φωνάζει:
«Μην καθυστερείτε άλλο, αναλάβετε τώρα!»
Εμείς καθόμαστε στα γραφεία μας σα να μη συμβαίνει τίποτα.
«Μη κάνετε σα να μην ακούτε, Μην καθυστερείτε άλλο, αναλάβετε τώρα όλες τις διαδικασίες του λογιστηρίου!»
Μπήκε στο γραφείου του. Δεν μας είπε λέξη.
Η επόμενη μέρα ήταν περίεργη. Το αφεντικό δεν ήρθε στο γραφείο και η Μάρθα από τη reception μας είπε ότι από εδώ και πέρα θα αναλάβουμε εμείς και το λογιστήριο.
Απορώ γιατί ακόμα δουλεύω σε αυτή την εταιρεία. Συνήθεια;
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Νίκος Σταματελάτος:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την