Τρίτη Βράδυ στον Πειραιά.
-Στέλιο, πήρες φρούτα;
Φωνάζει η Βέτα από την κουζίνα, καθώς είχε ακούσει τον Στέλιο να μπαίνει μέσα στο σπίτι.
-Βέτα, το ξέχασα! Δε τα είδα στη λίστα!
-Για κοίτα στο πίσω μέρος που έχω βάλει ένα βελάκι ώστε να δεις πίσω και να περάσεις από τον κύριο Ηρακλή για να πάρεις τα φρούτα και τα λαχανικά.
-Μμμμμ… Δεν το είδα!
-Φανερό!
-Έλα μη με κοροϊδεύεις! Θα πάω τώρα!
-Άστο δεν πειράζει! Θα πάω εγώ!
-Δε χρειάζεται, πρέπει να πάω να πάρω τη Λίζα από το φροντιστήριο να πάω να πληρώσω το μπαλέτο της Βέλης, να πάρω το πουκάμισο σου από το καθαριστήριο και να πάω στην κ. Μυρτώ τα τάπερ! Α! ξέχασα πρέπει να περάσω να πληρώσω και το λογαριασμό της ΔΕΗ!
-Θα τα κάνω εγώ! Όλα!
-Αγάπη μου δε χρειάζεται!
-Είπα θα πάω και θα πάω να τα κάνω εγώ όλα!
-Όλα αυτά πρέπει να γίνουν μέχρι τις 9 που κλείνουν μαγαζιά το έχεις;
-Το έχω!
Ο Στέλιος φεύγει και η Βέτα χαμογελάει πίσω από την πόρτα. Πάει πίσω στην κουζίνα. Στις 9 πάρα τέταρτο χτυπάει το τηλέφωνο της.
-Έλα Στέλιο μου!
-Βέτα! Ντύσου και έλα για παγωτό στην «’Οαση» είμαστε με τη Λίζα και την Βέλη!
-Θα ήθελα να ρωτήσω αν έκανες αυτά που είπαμε… μπορώ να ρωτήσω ή δε θα μου αρέσει αυτό που θα ακούσω;
-Φυσικά και τα έκανα! Όλα! Τα φρούτα…
-Τα ξέχασες;
-Όχι βέβαια! Τα έχω στο αμάξι!
-Έγινε σε 5 λεπτά είμαι εκεί!
-Σε περιμένουμε!
-Σε ευχαριστώ πολύ Στέλιο μου! Μπράβο!
-Αφού ξέρεις εγώ λειτουργώ μόνο υπό πίεση!
-Είσαι ένας γλύκας! Έρχομαι σε 5 να φάμε παγωτό! Για εμένα παρφέ με σιρόπι βύσσινο!
-Το έχω παραγγείλει ήδη!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Θανάση Γ.!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!