Κυριακή βράδυ, Θεσσαλονίκη.
Οι πανελλήνιες για όλους μας ήταν μια εμπειρία που δε ξεχνάς, νομίζω. Έδωσα και εγώ φέτος. Ήμουν μέτριος μαθητής, αλλά θα περνούσα εύκολα στη σχολή που ήθελα χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Είχα δώσει 3 μαθήματα και δεν είχαν πάει πολύ καλά, μετά το τέλος των εξετάσεων ήξερα ότι κινδύνευα να χάσω τη σχολή, αλλά ήμουν ψύχραιμος. Πέρασα ένα υπέροχο καλοκαίρι και μόνο τα αποτελέσματα δε σκεφτόμουν. Έφτασε η στιγμή που έπρεπε να παραδώσω το μηχανογραφικό μου. Είχα σχεδιάσει ποιες σχολές θα έβαζα με τη προτεραιότητα και ήμουν έτοιμος να πάω να το καταθέσω. Όμως, το βράδυ πριν παραδώσω το μηχανογραφικό αγχώθηκα, ανέβασα πυρετό, με έπιασε βήχας, σηκώθηκα στις 3 τα χαράματα και ξύπνησα και τους γονείς μου, από τα πέντε μου είχα να το κάνω αυτό.
-Παιδί μου, τι έπαθες;
-Δεν είμαι καλά, έχω πυρετό νομίζω, ανακατεύομαι και δεν έχω σταματήσει να βήχω.
-Τι έγινε;
-Τίποτα.
-Τι τίποτα παιδί μου; Εδώ ψήνεσαι στο πυρετό!
-Έφαγες κάτι που σε πείραξε έξω;
-Όχι, όχι…
-Τότε τι έγινε;
-Δε ξέρω, δεν είμαι καλά…
-Παιδί μου, πάμε να ξαπλώσεις και θα έρθω εγώ να σου κάνω κομπρέσες και να θα σου φτιάξω και ένα τσάι!
Πήγα ξάπλωσα και ήρθε η μαμά μου στο προσκεφάλι μου. Μόλις μπήκε μέσα στο δωμάτιο βλέπει στο πάτωμα το μηχανογραφικό.
-Γι’ αυτό σκας; Έλα πιες το τσάι σου! Κάτσε να σου βάλω και μια κομπρέσα.
-Ρε Μαμά…
-Μη πεις κουβέντα όλα καλά θα πάνε! Όλα θα γίνουν όπως θέλεις!
Εκείνη την ώρα μπαίνει ο μπαμπάς μου στο δωμάτιο.
-Κοντό το μυαλό και υποφέρει το σώμα!
-Σταμάτη, σταμάτα και πήγαινε στο κρεβάτι! του λέει
-Ρε Μαμά…
-Παιδί μου, όλα καλά θα πάνε! Όλα θα γίνουν!
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την