Η γοητεία του να κοιμάσαι λυπημένος.
Κυριακή βράδυ στην Πλατεία Κολιάτσου.
Ήταν από τις πιο όμορφες Κυριακές μας, μαζί. Καιρό είχα πει ότι μας αξίζει μια Κυριακή να λιώσουμε στη θάλασσα αγκαλιά, να ακούσουμε μουσική, να μου διαβάζεις παραμύθια και να σου διαβάζω τα ποιήματα σου. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί θέλεις να σου διαβάζω τα ποιήματα που γράφεις. Δεν τα διορθώνεις, δεν αφήνεις άνθρωπο να τα διαβάζει και απλά τα βγάζουμε βόλτα, ζουν για λίγα λεπτά και μετά ξανά στο όμορφο κουτί με το λουκέτο τους και μέσα στο συρτάρι. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κρύβεις τα ποιήματα σου και γιατί σου αρέσει τόσο να στα διαβάζω αγκαλιά δίπλα στη θάλασσα. Μια φορά μόνο σε είχα ρωτήσει:
-Μάγδα, να σε ρωτήσω κάτι;
-Υπάρχει περίπτωση να σου πω όχι;
-Όχι!
-Ρωτάω…
-Ακούω την ερώτηση!
-Γιατί κρύβεις τα ποιήματα;
-Γιατί έτσι νιώθω καλύτερα…
-Μα είναι τόσο όμορφα, κρίμα να μένουν μέσα στο συρτάρι…
-Παίρνουν ζωή όταν μου τα διαβάζεις…
-Και φτάνει αυτό;
-Εμένα ναι, έχεις κάτι άλλο να με ρωτήσεις;
-Όχι!
Με φίλησες και μ’ αγκάλιασες με τόση γλύκα που δε ρώτησα ποτέ ξανά.
Θυμάμαι ακόμα αυτή μας την Κυριακή. Μουσική και χορός στο καθιστό μέχρι να φτάσουμε στη θάλασσα, στάσεις για φωτογραφίες με αστείες φάτσες και βουτιές από τα βράχια μέχρι να καταλήξουμε στην παραλία μας. Ήταν μακριά, αλλά ήταν η παραλία που άρεσε και στους δύο. Πάμε πάντα εκεί μαζί. Πικ νικ κάτω από την ομπρέλα μας, παραμύθια, ποιήματα μουσική με το μπλε της θάλασσας και το γαλάζιο του ουρανού που έγινε ροζ με μια τελευταία βουτιά. Κάτι στο χέρι γιατί το στομάχι μας δημιουργούσε ρυθμούς κρουστών από τη πείνα και έτοιμοι για ποτό στο κέντρο στην ταράτσα μας με θέα την Ακρόπολη. Μια βόλτα με παγωτό βόλτα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και επιστροφή.
Σπίτι, Μπάνιο και ώρα για νάνι.
Λίγο πριν το καληνύχτα για να κλείσουν τα μάτια μια αγκαλιά. Σ’ έσφιξα στην αγκαλιά μου και μόνο ένα ‘ ‘Μαγδα μου’ ‘ βγήκε αντί για καληνύχτα.
-Αγάπη μου, θέλω η κάθε ώρα μας να είναι γεμάτη από την ευτυχία αυτής της μέρας του μαζί, μου είπες και με φιλήσεις.
-Η γοητεία του να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Μαζί.
Είπα και κοιμηθήκαμε αγκαλιά μέχρι που χτύπησε το ξυπνητήρι. Δε συμβαίνει συχνά, συνήθως μέχρι να ξημερώσει καθένας βρίσκει αγκαλιά το μαξιλάρι του.
Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος που δε γυρίζουμε μαζί πια τις Κυριακές. Η επιστροφή της Κυριακής στο μόνος με πονάει πιο πολύ από τις άλλες μέρες. Δεν κατάφερα να μη σου στείλω μήνυμα.
” Η γοητεία του να κοιμάσαι λυπημένος. Μόνος.”
Εστάλη.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Τάσο Πανταζόπουλο!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την