-Παιδί μου τι έχεις και κλαις;
-Γιαγιά μου!
-Τι έπαθες;
-Χώρισα με το Νικήτα!
-Γιατί; Τι έγινε;
-Γιατί γιαγιά μου…
-Σκούπισε τα μάτια σου και πες μου…
-Γιαγιά μου ξέρεις πόσο ερωτευμένη είμαι με τον Νικήτα… Από την πρώτη στιγμή που τον είδα τον ερωτεύτηκα, μου χαμογέλασε και άνοιξε η καρδιά μου! Αχώριστοι ήμασταν όλο το χρόνο, μαζί διαβάζαμε, μαζί πηγαίναμε βόλτα, μαζί βγαίναμε, όλα στο μαζί και πάντα ήμουν δίπλα του κάθε στιγμή. Όταν τσακώθηκε με τον πατέρα του καθόμασταν όλο το βράδυ μαζί και συζητούσαμε. Όταν τσακώθηκε με τους φίλους του ήμουν εκεί να τον στηρίξω. Μίλησα και με το Βασίλη και το Νίκο για να τα βρουν ξανά. Όταν πέρασε στη σχολή μαζί πήγαμε να γραφτεί και κάτσαμε μέχρι το βράδυ στο πάρτι της αποφοίτηση του. Μαζί. Ό,τι ήθελε ήμουν εκεί, σε κάθε απόφαση του και δεν τον άφησα στιγμή να νιώθει μόνος…και σήμερα πήγα να τον πάρω με το αμάξι και είδα να αγκαλιάζει την Ελένη…
-Κοριτσάκι μου!
-Αισθάνθηκα απαίσια… Γιατί; Γιαγιά μου γιατί;
-..Γιατί μερικές φορές το να ταΐζεις τη βροχή δεν την αποτρέπει από το να σε πνίξει.. κοριτσάκι μου.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
4 Σχόλια
Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
Από τα ωραιότερα, Μαρία μου! Ίσως επειδή έχει τη σοφία της γιαγιάς. Σε χαιρετώ!
Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου!:)
Το αγαπώ κι αυτό…
Μια αλήθεια με αγάπη!:)