Σάββατο βράδυ στο Λονδίνο.
Με το Φάνη γνωριζόμαστε από παιδιά.
Κάπου στο γυμνάσιο καταλάβαμε ότι δεν θέλαμε να είμαστε μόνο φίλοι και τα φτιάξαμε. Πάντα μου άρεσε αυτή η έκφραση, γιατί μου θύμιζε πάντα τα εφηβικά μου χρόνια.
Τα χρόνια μου με το Φάνη.
Πέρασε το γυμνάσιο, πέρασε το λύκειο ακόμα μαζί με το Φάνη. Πέρασε το πανεπιστήμιο 4 χρόνια εξ αποστάσεως Αθήνα – Κομοτηνή. Ένα μήνα εγώ, ένα μήνα αυτός και κάπου το βρίσκαμε. Πέρασαν και τα χρόνια του πανεπιστημίου κι έφυγα για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο. Ο Φάνης έκατσε Αθήνα για δουλειά για ένα χρόνο και μετά διορίστηκε στη Σαντορίνη. Μετά το μεταπτυχιακό μου αποφάσισα να περάσουμε το καλοκαίρι μας μαζί. Πρώτη φορά 3 μήνες χωρίς διακοπή.
Σου φαίνεται τόσο λογικό να θεωρείς το εξ αποστάσεως φυσιολογικό, μέχρι που ζεις το μαζί-μαζί και καταλαβαίνεις το παράλογο του εξ αποστάσεως. Μοναδικές στιγμές σε ένα νησί που γέμιζε με έρωτα την κάθε μας στιγμή. Δεν είναι μόνο το ηλιοβασίλεμα είναι όλα σε αυτό το νησί που σε μαγεύουν και σε κάνουν να ερωτεύεσαι τόσο τη στιγμή που ζεις όσο και τον άνθρωπο που τις μοιράζεσαι.
Οι νύχτες είχαν κάτι άλλο σε αυτό το νησί. Κάθε βράδυ έξω στο μπαλκόνι να ακούμε τη θάλασσα κ να βλέπουμε τ΄ αστέρια. Στην Αθήνα νόμιζα ότι δεν υπήρχαν αστέρια. Δε φαίνονταν ποτέ, εκεί όμως φαίνονταν όλα. Ακόμα και το πιο μικρό αστεράκι. Κεριά, κρασάκι και αστέρια όπως κάθε βράδυ.
-Στην υγεία μας Μαρίνα μου!
-Στην υγεία μας Φάνη μου!
-Κάθε βράδυ εδώ, κάθε βράδυ βλέπω αυτόν τον ουρανό με τόσα αστέρια και ακόμα δεν το πιστεύω πόσα υπάρχουν…
-Δεν είναι σα να σου γελούν κάθε βράδυ;
-Ναι και είναι σαν κάθε βράδυ να γεμίζει ο ουρανός χαμόγελα!
Αρχές Σεπτέμβρη είχα πρόταση από Λονδίνο για δουλειά. Εξ αποστάσεως ξανά. Πήραμε απόφαση να το δοκιμάσουμε. Πληθυντικός, γιατί μια τέτοια απόφαση δεν μπορούσα να την πάρω μόνη μου και να αφήσω το μαζί- μαζί να γίνει μόνο μια ανάμνηση καλοκαιρινή.
Είμαστε στο αεροδρόμιο αγκαλιά και κοντεύω να χάσω την πτήση.
-Πρέπει να φύγεις! Θα χάσεις την πτήση!
-Ξέρεις πόσο δύσκολο μου είναι ε;
-Όσο κι έμενα….
-Εσύ θα έχεις τ’ αστέρια που ξέρουν να γελάνε…κάθε βράδυ…
-Χωρίς εσένα…
Δεν είπα αντίο. Το βλέμμα μου δεν άφησε τα μάτια του Φάνη μέχρι να φτάσω στον έλεγχο.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Κατερίνα Κότικα!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!