Δευτέρα πρωί στο Μοσχάτο.

Δουλεύω από τα 18 και αποφάσισα στα 30 μου να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας. Βαρέθηκα να ακούω -αυτό πρέπει να κάνεις! Αυτό είναι το σωστό! Πάντα άκουγα αυτή την έκφραση έχοντας μια αμφιβολία. Στην αρχή ακολουθούσα το σωστό, όπως μου έλεγαν. Δεν ήξερα, άκουγα κι έκανα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, η αμφιβολία έγινε επιβεβαίωση. Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή που δημιούργησα το δικό μου σωστό που ήταν διαφορετικό από ό,τι μου έλεγαν. Έφτιαξα το δικό μου γραφείο. Δικοί μου κανόνες, δικές μου διαδικασίες, όλα δικά μου. Δουλειά, αγωνία και ξενύχτια. Τα κατάφερα. Θέλει κόπο για να κατακτήσεις κάτι, αλλά σίγουρα θέλει πολύ μεγαλύτερη θέληση, εγώ αυτό κατάλαβα. Ήμουν συνηθισμένος με την άμεση επικοινωνία με τους πελάτες, την γκρίνια τους, τις υπερβολές τους, την αγωνία τους. Ήξερα πως να αντιμετωπίζω τον καθένα ξεχωριστά και να φεύγει από το γραφείο μου λίγο πιο χαρούμενος από όσο ήρθε.

Ένα πελάτης μου είχε πει κάποτε:

-Είσαι καλός γιατί γαληνεύεις το άγχος!

Μου άρεσε πολύ αυτή η φράση. Την κράτησα.

Βέβαια έχεις και την άλλη πλευρά.

-Εκεί που κάθεσαι… Εσύ δεν έχεις ανάγκη…μια χαρά τα κατάφερες… Εμείς να δούμε…

– ‘Ολα καλά θα πάνε!

Πάντα έτσι απαντούσα, με χαμόγελο. Δεν ξέρω πόσο βολικό είναι να βγάζεις συμπεράσματα φέροντας τον εαυτό σου σε χειρότερη θέση για να αισθανθείς καλύτερα.

Μήπως είναι κάποιο ψυχολογικό παιχνίδι;

Bέβαια αναρωτιέμαι με ποιον με τον εαυτό σου ή με τον άλλον.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Δημήτρη Μεσσυνέζο!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]