Δευτέρα πρωί στο Μοσχάτο.
Δουλεύω από τα 18 και αποφάσισα στα 30 μου να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας. Βαρέθηκα να ακούω -αυτό πρέπει να κάνεις! Αυτό είναι το σωστό! Πάντα άκουγα αυτή την έκφραση έχοντας μια αμφιβολία. Στην αρχή ακολουθούσα το σωστό, όπως μου έλεγαν. Δεν ήξερα, άκουγα κι έκανα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, η αμφιβολία έγινε επιβεβαίωση. Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή που δημιούργησα το δικό μου σωστό που ήταν διαφορετικό από ό,τι μου έλεγαν. Έφτιαξα το δικό μου γραφείο. Δικοί μου κανόνες, δικές μου διαδικασίες, όλα δικά μου. Δουλειά, αγωνία και ξενύχτια. Τα κατάφερα. Θέλει κόπο για να κατακτήσεις κάτι, αλλά σίγουρα θέλει πολύ μεγαλύτερη θέληση, εγώ αυτό κατάλαβα. Ήμουν συνηθισμένος με την άμεση επικοινωνία με τους πελάτες, την γκρίνια τους, τις υπερβολές τους, την αγωνία τους. Ήξερα πως να αντιμετωπίζω τον καθένα ξεχωριστά και να φεύγει από το γραφείο μου λίγο πιο χαρούμενος από όσο ήρθε.
Ένα πελάτης μου είχε πει κάποτε:
-Είσαι καλός γιατί γαληνεύεις το άγχος!
Μου άρεσε πολύ αυτή η φράση. Την κράτησα.
Βέβαια έχεις και την άλλη πλευρά.
-Εκεί που κάθεσαι… Εσύ δεν έχεις ανάγκη…μια χαρά τα κατάφερες… Εμείς να δούμε…
– ‘Ολα καλά θα πάνε!
Πάντα έτσι απαντούσα, με χαμόγελο. Δεν ξέρω πόσο βολικό είναι να βγάζεις συμπεράσματα φέροντας τον εαυτό σου σε χειρότερη θέση για να αισθανθείς καλύτερα.
Μήπως είναι κάποιο ψυχολογικό παιχνίδι;
Bέβαια αναρωτιέμαι με ποιον με τον εαυτό σου ή με τον άλλον.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Δημήτρη Μεσσυνέζο!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!