Τρίτη πρωί στο Κουκάκι.
-Καλησπέρα σας κα. Έλενα, τι κάνετε;
-Καλησπέρα Ρόζα, όλα καλά!
– Μπορείτε να περάσετε, το ντουλαπάκι σας είναι το 22. Ορίστε και τα κλειδιά σας!
-Ευχαριστώ κορίτσι μου!
-Γεια σας κα.Λυδία
– Σε ευχαριστούμε, Ρόζα, θα τα πούμε σε λίγο.
Οι δυο κυρίες περίμεναν μπροστά μου και μπήκαν μαζί. Μετά μπήκα εγώ και καλημέρισα τη Ρόζα, πήρα το κλειδάκι για το ντουλαπάκι μου και προχώρησα στα αποδυτήρια. Κατεβήκαμε μαζί τις σκάλες για να πάμε στον 1ο όροφο που είναι ο διάδρομος και το ελλειπτικό. Φορούσαν και οι δυο αθλητικά παπούτσια, αλλά η μια κυρία – φαινόταν λίγο μεγαλύτερη – φορούσε αθλητικά παπούτσια με μια μάλλινη μπλε φούστα, ένα γκρι πολύ χοντρό καλσόν και ένα πουλόβερ γκρι. Αναρωτιόμουν πως θα μπορέσει να κάνει γυμναστική με αυτά τα ρούχα.
Κατεβαίνουνε, η μια κυρία με τα αθλητικά ρούχα και παπούτσια ξεκινάει κανονικά στο διάδρομο και η άλλη κυρία κάθεται στο δίπλα διάδρομο ακίνητη. Πάει στο ελλειπτικό η κυρία με τα αθλητικά ρούχα και παπούτσια ξεκινάει κανονικά η άλλη κυρία κάθεται δίπλα της ακίνητη. Ξανά και ξανά το ίδιο σε όλα τα όργανα. Φτάνουν δίπλα μου και αρχίζω “αναγκαστικά” να ακούω τι λένε.. Μιλούσαν για ότι μπορείς να φανταστείς από συνταγές, μέχρι οικογενειακά κουτσομπολιά και παλιές ιστορίες. Ήταν τόσο ευχάριστη η παρέα τους που πέρασαν 2 ώρες και δεν το κατάλαβα. Μπήκαμε στα αποδυτήρια:
-Ήθελα να σας πως πόσο σας θαύμασα που είστε με τη μητέρα σας ακόμα και στο γυμναστήριο.
-Δεν υποφέρει τη μοναξιά. Να ‘σαι καλά, κοριτσάκι μου.
Της χαμογέλασα, μου χαμογέλασε και έφυγα.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα