Τρίτη πρωί στο Κουκάκι.
-Καλησπέρα σας κα. Έλενα, τι κάνετε;
-Καλησπέρα Ρόζα, όλα καλά!
– Μπορείτε να περάσετε, το ντουλαπάκι σας είναι το 22. Ορίστε και τα κλειδιά σας!
-Ευχαριστώ κορίτσι μου!
-Γεια σας κα.Λυδία
– Σε ευχαριστούμε, Ρόζα, θα τα πούμε σε λίγο.
Οι δυο κυρίες περίμεναν μπροστά μου και μπήκαν μαζί. Μετά μπήκα εγώ και καλημέρισα τη Ρόζα, πήρα το κλειδάκι για το ντουλαπάκι μου και προχώρησα στα αποδυτήρια. Κατεβήκαμε μαζί τις σκάλες για να πάμε στον 1ο όροφο που είναι ο διάδρομος και το ελλειπτικό. Φορούσαν και οι δυο αθλητικά παπούτσια, αλλά η μια κυρία – φαινόταν λίγο μεγαλύτερη – φορούσε αθλητικά παπούτσια με μια μάλλινη μπλε φούστα, ένα γκρι πολύ χοντρό καλσόν και ένα πουλόβερ γκρι. Αναρωτιόμουν πως θα μπορέσει να κάνει γυμναστική με αυτά τα ρούχα.
Κατεβαίνουνε, η μια κυρία με τα αθλητικά ρούχα και παπούτσια ξεκινάει κανονικά στο διάδρομο και η άλλη κυρία κάθεται στο δίπλα διάδρομο ακίνητη. Πάει στο ελλειπτικό η κυρία με τα αθλητικά ρούχα και παπούτσια ξεκινάει κανονικά η άλλη κυρία κάθεται δίπλα της ακίνητη. Ξανά και ξανά το ίδιο σε όλα τα όργανα. Φτάνουν δίπλα μου και αρχίζω “αναγκαστικά” να ακούω τι λένε.. Μιλούσαν για ότι μπορείς να φανταστείς από συνταγές, μέχρι οικογενειακά κουτσομπολιά και παλιές ιστορίες. Ήταν τόσο ευχάριστη η παρέα τους που πέρασαν 2 ώρες και δεν το κατάλαβα. Μπήκαμε στα αποδυτήρια:
-Ήθελα να σας πως πόσο σας θαύμασα που είστε με τη μητέρα σας ακόμα και στο γυμναστήριο.
-Δεν υποφέρει τη μοναξιά. Να ‘σαι καλά, κοριτσάκι μου.
Της χαμογέλασα, μου χαμογέλασε και έφυγα.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την