Πάμε μια βόλτα ακόμα;

Μεσάνυχτα  Παρασκευής στην Ομόνοια. -Θα έρθει το τρένο σε λίγο… -Το ξέρω… -Δε χρειαζόταν να με φέρεις μέχρι κάτω… -Είμαι κύριος… Gentleman που λένε και οι φίλοι Άγγλοι … -Είσαι κύριος με το Κ κεφάλαιο που λένε! -Λένε ή λες εσύ; -Λέω εγώ! -Χαίρομαι που το λες… -Πάντα λέω την αλήθεια! -Πάντα; -Ναι γιατί; -Θέλεις […]

Ας συστηθούμε.

Πέμπτη απόγευμα στο καράβι για Πειραιά. Η Αμοργός ήταν ένα νησί που ήθελα πάντα να πάω. Φέτος ήταν η χρονιά που θα πήγαινα, το είχα πάρει απόφαση. Το είπα στη Μυρτώ, αμέσως την επόμενη ώρα είχα κλείσει εισιτήρια και ξενοδοχείο. Ο Ιούλιος έφτασε και εμείς φτάσαμε στην Αμοργό. Ήξερα ότι έπρεπε να έρθω σε αυτό […]

Εσύ θα έχεις τ΄αστέρια που ξέρουν να γελάνε.

Σάββατο βράδυ στο Λονδίνο.   Σάββατο βράδυ στο Λονδίνο. Με το Φάνη γνωριζόμαστε από παιδιά. Κάπου στο γυμνάσιο καταλάβαμε ότι δεν θέλαμε να είμαστε μόνο φίλοι και τα φτιάξαμε. Πάντα μου άρεσε αυτή η έκφραση, γιατί μου θύμιζε πάντα τα εφηβικά μου χρόνια. Τα χρόνια μου με το Φάνη. Πέρασε το γυμνάσιο, πέρασε το λύκειο […]

Πίστεψε στο φως!

Τρίτη Απόγευμα στην Ηλιούπολη. Το γυμναστήριο δεν ήταν ποτέ η αγαπημένη μου συνήθεια. Πλησίαζε καλοκαίρι και η Λίζα φαγώθηκε να πάμε στο νέο γυμναστήριο που είχε personal. Τώρα πια έχει γίνει πολύ in -που λένε. -Να κάνεις personal, θα δεις διαφορά! Personal = να είναι κάποιος από πάνω σου και να σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις. […]

Αδράνεια ή συνήθεια;

Κυριακή στο Σούνιο. Η συνήθεια μου είναι κάθε Κυριακή μια βόλτα στη θάλασσα. Το χειμώνα βλέπω τη θάλασσα μέσα από το αμάξι, ενώ όταν ανοίγει ο καιρός τη νιώθω στο πετσί μου που λένε. Όταν μου έλεγαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που κολυμπούν το χειμώνα δεν το πίστευα. Μου φαινόταν τρελό. Παράλογο. Σίγουρα κάτι που δε […]

Εκεί που κάθεσαι…

Δευτέρα πρωί στο Μοσχάτο. Δουλεύω από τα 18 και αποφάσισα στα 30 μου να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας. Βαρέθηκα να ακούω -αυτό πρέπει να κάνεις! Αυτό είναι το σωστό! Πάντα άκουγα αυτή την έκφραση έχοντας μια αμφιβολία. Στην αρχή ακολουθούσα το σωστό, όπως μου έλεγαν. Δεν ήξερα, άκουγα κι έκανα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, η αμφιβολία […]

Νόμιζα ότι δε θα έρθεις…

Πέμπτη μεσημέρι στην Κούβα. -Νόμιζα ότι δε θα έρθεις… -Πες ένα γεια… -Αφού είπες ότι δε θα έρθεις ξανά… Νέα ζωή και… -Νέα ζωή για 2 μέρες… -Ξανά εδώ; -Προσπαθώ… -Μάταιη η προσπάθεια… -Ξανά εδώ… με τα γνωστά… -Για τα γνωστά αλλού… Όχι εδώ ξανά! Μαρία Τσατσάκη #photoistoria #atakaistoria #tsatsakimaria 1η Ιστορία εμπνευσμένη από φωτογραφία! […]

Την νύχτα που η πόλη κοιμάται…

Κυριακή μεσημέρι στα Πετράλωνα. «Αγαπημένη μου, ‘Ολη μας η ζωή είναι ένα πρωινό ξύπνημα. Ποτέ δεν ήμουν πρωινός τύπος. Όμως, ήμουν ο τύπος σου, το ξέρω καλά. Αναγκαστικά στο σχολείο έπρεπε να ξυπνάω πρωί. Ποτέ δεν προλάβαινα την προσευχή. Αναγκαστικά στις εξετάσεις έπρεπε να ξυπνάω πρωί. Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να δίνουμε […]

Θα σου τηλεφωνήσω…

Κυριακή βράδυ στη Κηφισιά Η μαγεία στην καθημερινότητα κρύβεται στα μικρά πράγματα. Έτσι λένε. Ποτέ μου δε συμφώνησα με αυτή τη θεωρία. Γιατί η μαγεία να κρύβεται στα μικρά πράγματα και τα μεγάλα τι είναι; Στη δική μου ζωή δεν έδινα ποτέ σημασία στα μικρά πράγματα. – Δες το χαμόγελο ενός περαστικού, χαμογέλασε σε αυτόν […]

Ο χρόνος δεν αλλάζει.

Απόγευμα Κυριακής στη Σταδίου. Είναι από αυτές τις μέρες που όλα σου φαίνονται μαύρα. Υπάρχουν και αυτές οι μέρες. Είχε συννεφιά, αν και τέλος του Απρίλη και η διάθεση σου συννεφιάζει πιο εύκολα. Καμία ακτίνα ηλίου δεν περνάει ούτε τα σύννεφα, ούτε τη σκέψη σου. Είναι αυτές οι στιγμές που οι άσχημες σκέψεις πετάγονται με […]