Καλή χρονιά!

Πρώτη πρωτοχρονιά χωρίς εσένα. Πέθανε το μαζί μας και μαθαίνω να ζω στο μόνη μου πια. Χωρίσαμε και όλα άλλαξαν τόσο μέσα μου όσο και έξω μου. Εννοώ ότι άλλο είναι να σκέφτεσαι για δύο και άλλο μόνο για εσένα. Άλλαξαν οι συνήθειες μου, το περιβάλλον μου, τα χόμπι μου. Άλλαξαν όλα. Δέκα χρόνια ήταν […]

Σα να μην πέρασε μια μέρα…

Ηράκλειο Κρήτης, Κυριακή απόγευμα. Καλοκαίρι! Αύγουστος! Διακοπές στο Ηράκλειο. Ηράκλειο Κρήτης, μην μπερδευόμαστε με το Ηράκλειο Αττικής. Πάτρια εδάφη. Λείπω πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Παρά το γεγονός ότι δε γίνεται πάντα, θέλω Πάσχα, καλοκαίρι και Χριστούγεννα να είμαι μαζί με τους δικούς μου και τους φίλους μου στο Ηράκλειο.  Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Άντρας, παιδί, […]

Μα! Τσιπούρα…

Ο Χριστόφορος λατρεύει το ψάρι όσο κι εγώ. Δύο φορές την εβδομάδα «ψαριάζουμε», έτσι λέμε μεταξύ μας το να ψήνουμε ψάρι. Έφτασε κιόλας η Πέμπτη και δεν έχουμε φάει ψάρι ακόμα. Σήμερα πρέπει! Μετά από το πρωινό μου τρέξιμο, περνάω από την ψαρού. Μη σε ξενίζει η λέξη, είναι τιμής ένεκεν της παιδικής μου ηλικίας. […]

Παράθυρο Ανοιχτό

 Το ίδιο παράθυρο, στον ίδιο παράδεισο κάθε καλοκαίρι. Τα καλοκαίρια μας μετρώ και όχι τα χρόνια που γέμισαν τη ζωή μας. Παραμένει η ίδια αίσθηση, μαγική, κάθε φορά που ανοίγω αυτό το παράθυρο. Το παράθυρο στο δικό μας παράδεισο. Μια θεά που κλείνει το δικό μας μαζί. Μας αγκαλιάζει δροσερά, καθώς τα δικά μας χέρια […]

Ε!Τώρα…!

Πάλι δεν απάντησε στο μήνυμα. Έχει εξαφανιστεί εδώ και δύο μέρες. Θέλω να τον πάρω τηλέφωνο, αλλά κρατιέμαι με νύχια και με δόντια. Γιατί να μη με πάρει αυτός τηλέφωνο; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί… Περάσαμε τόσο όμορφα το σαββατοκύριακο! Μου πήρε δώρο ένα τέλειο καφτάνι και μια τσάντα από την Πλάκα στη βραδινή μας βόλτα […]

Ζωάρα ρε!

Πέμπτη Βράδυ, Πετράλωνα. Ήταν μια πολύ δύσκολη εβδομάδα για εμένα. Πολύ άγχος, πολύ τρέξιμο με τη δουλειά και κάποια θέματα υγείας που με ταλαιπώρησαν. Αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχουν τόσο πιεσμένες περίοδοι στη ζωή μου, που δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω και ποιο είναι πιο σημαντικό από το άλλο. Χάνομαι κι εγώ στο χάος που επικρατεί. […]

Είμαι γεμάτος πληγές, αλλά…

Σάββατο βράδυ, Γκύζη. Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια. Δύο χρόνια που όλα άλλαξαν εν μια νυκτί. Ήταν η κανονική ζωή και η ζωή με την πανδημία. Τη μια μέρα ελεύθερος και ξαφνικά την άλλη κλεισμένος σ’ ένα διαμέρισμα στου Γκύζη 50 τμ, να δουλεύεις, να τρως, να κοιμάσαι και ξανά το ίδιο. Να βλέπεις τον ίδιο […]

Είσαι το νουμεράκι μου.

Σάββατο βράδυ, Βερολίνο. Ήταν οι πρώτες μου μέρες στη Γερμανία, Βερολίνο για την ακρίβεια. Νέα αρχή, νέα ζωή. Πάνε τα παλιά, έφυγαν την ώρα που απογειώνουν από την Αθήνα. Την πρώτη εβδομαδα θα εμένα στη φίλη μου, τη Βίλμα,  μέχρι να πάω στο σπίτι που είχα κλείσει. Neukölln λεγόταν η περιοχή. Έφτασα Παρασκευή βράδυ. Ήμουν […]

Απλά ακολούθησε τα βήματα…

Κυριακή πρωί, Λαγονήσι. Μια Κυριακή μεσημέρι του Αυγούστου μου είχες πει: -Είμαι εκεί, κι ας είμαι μακριά, θα με βρεις αν με ψάξεις, αρκεί να ακολουθήσεις τα βήματα στην άμμο. – Πάντα αυτά θα ακολουθώ όσο μακριά και αν είσαι, γιατί σε έχω μέσα μου. Κομμάτι της ψυχής μου είσαι. Αυτό είχα πει εγώ εκείνο […]

Αυτή τη χρονιά είχαμε πολυαστρίες…

Σάββατο βράδυ, Παπάγου Ήμασταν τα“2 Μ”. Γεννηθήκαμε την ίδια μέρα με την Μαργαρίτα, εγώ Μελίνα. Ίδιο ζώδιο και ίδιο ωροσκόπο. Να τα λέμε αυτά, δεν είναι τυχαία. Οι γονείς μας είναι φίλοι πολλά χρόνια και  όλα τα έκαναν όλα. Ξενύχτια ως φοιτητές, πρώτες δουλειές, κοπέλες, παντρειές και παιδιά.  Οι μαμάδες έμειναν έγκυες σχεδόν το ίδιο […]