Σάββατο βράδυ, Παπάγου

Ήμασταν τα“2 Μ”. Γεννηθήκαμε την ίδια μέρα με την Μαργαρίτα, εγώ Μελίνα. Ίδιο ζώδιο και ίδιο ωροσκόπο. Να τα λέμε αυτά, δεν είναι τυχαία.

Οι γονείς μας είναι φίλοι πολλά χρόνια και  όλα τα έκαναν όλα. Ξενύχτια ως φοιτητές, πρώτες δουλειές, κοπέλες, παντρειές και παιδιά.  Οι μαμάδες έμειναν έγκυες σχεδόν το ίδιο διάστημα. Το είχαν κανονίσει, εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά!  Μου λέει ο μπαμπάς μου ότι μιλούσαν ώρες ολόκληρες στο τηλέφωνο οι μαμάδες,  κλάμα η μια και υποστήριξη η άλλη,  γκρίνια η μια και στήριξη η άλλη. Έτσι πήγαινε μέχρι που ξεπεταχτήκαμε. Γελάνε κάθε φορά που τους το λέω.

Τα “2 Μ”  πάντα μαζί, μαιευτήριο, σχολείο και τώρα πανεπιστήμιο. Μαζί και αγαπημένες. Μοναχοκόρες και οι δύο, αλλά αδερφές. Επιτέλους δε μας τρώνε τα τηλέφωνα πια.  Περάσαμε στην Αθήνα και οι δύο και αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε. Το είχα δει εγώ στο χάρτη μας ότι θα περάσουμε στην ίδια πόλη. Ήταν αυτονόητο από τότε που γεννηθήκαμε.  Σκέψου ότι η γιαγιά μου έδιωξε τον επί δέκα χρόνια νοικάρη της για να μείνουμε μαζί και φυσικά για να είμαστε  κοντά της.  Έχω μεγάλη  αδυναμία στη γιαγιά μου. 

Είναι, λοιπόν, Σάββατο βράδυ και είχα να βγω με  τέσσερις διαφορετικές παρέες. Πρώτο έτος, καταλαβαίνεις. Όμως, είναι  εκείνες οι μέρες που κάνει κρύο,  βρέχει και θέλεις να κάτσεις σπίτι να χουχουλιάσεις. Έλειπε και η Μαργαρίτα, η οποία θα έμενε στο Σωκράτη  σήμερα και ήταν η στιγμή μου. Άναψα κεριά, έκανα ένα ζεστό μπάνιο και έλιωσα στον καναπέ με ζεστή κουβερτούλα και παρέα με ταινίες. Αχ! Η απόλυτη στιγμή χαλάρωσης και χουχουλιάσματος. Ξαφνικά ακούω τα κλειδιά. Μπαίνει η Μαργαρίτα και κλαίει με λυγμούς. Σηκώνομαι λες και έγινε σεισμός.

-Μαργαρίτα! Τι έγινε; Τι έπαθες;

-Ο Σωκράτης έχει άλλη!

-Αλήθεια;

-Αλήθεια Μελίνα και όχι παραμύθια! Έχει άλλη ο άτιμος… ο ο ο να μην πω! Πως δεν το είχα πάρει τόσο καιρό πρέφα; Τα έλεγες εσύ για το χάρτη του! Έχει μεγάλη καρδιά, αλλά όχι μόνο για εμένα. Άκου άκου! Βλέπαμε ταινία και ήμασταν αγκαλιά. Χτυπάει το τηλέφωνο του και γράφει Ευθύμης. Το σηκώνει, πάει παραπέρα,  μπαίνει στο δωμάτιο και κλείνει και την πόρτα. Μουρμουρίζει για να μην τον ακούσω και ψουψου και ψουψου… Ε! Δεν άντεξα,  πήγα πίσω από την πόρτα και  τον ακούω να λέει «Ναι βρε αγάπη  μου θα βρεθούμε. Είμαι με τη Μαργαρίτα τώρα, θα σε πάρω αύριο να τα πούμε που θα έχει φύγει! …Κι εμένα μου λείπεις!» …Κλείνει το τηλέφωνο, ανοίγει την πόρτα  και έχω μείνει παγωτό ! Αρχίζω να ωρύομαι! Πρέπει να ξεσήκωσα όλη την πολυκατοικία! Φώναξα «Αγάπη μου!!! Μου λείπεις!!!» Δεν πρόλαβε να πει κουβέντα, έσπασα ότι βρέθηκε τυχαία στο πέρασμα μου, πήρα τα πράγματα μου κι έφυγα.

Η Μαργαρίτα έκλαιγε με λυγμούς στην αγκαλιά μου.

-Μαργαριτούλα μου, αυτή τη χρονιά είχαμε πολυαστρίες στον Αιγόκερω και γειωθήκαμε, γιατί κυνηγήσαμε ένα μονόκερο. Είμαι αστρολόγα τα κοιτάω αυτά.

Μπερδεύτηκαν τα δάκρυα με το γέλιο μας και ηρέμησε λίγο.

-Ρε Μελίνα το είχες βρει εσύ. Ο Σωκράτης δεν…

-Είμαι αστρολόγα εγώ παιδί μου, το είχα δει στο χάρτη του! Άτιμος ο Σωκράτης.

Αποκοιμηθήκαμε στον καναπέ.

#atakaistoria #tsatsakimaria

Comrastro, Σε ευχαριστώ πολύ για την ατάκα!

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]