Μεσημέρι Κυριακή στα Πετράλωνα.
-Παναγιώτη, θέλεις λίγο καρπούζι ακόμα;
-Παππού φούσκωσα!
-Λίγη φέτα ακόμα;
-Όχι, ευχαριστώ! Παππού, να σε ρωτήσω κάτι;
-Ναι παιδί μου!
-Τι λέει αυτό που είναι πάνω απο την πόρτα;
-Θέλεις να σου τη διαβάσω;
-Ναι θέλω!
-Αυτή η οικία σήμερον εμού, αύριο ετέρου και ουδέποτε τινός.
-Τι σημαίνει αυτό βρε παππού;
-Σήμερα είναι Δικό μου, αύριο θα ανήκει σε κάποιον άλλο…
-Και μετά;
-Και μετά δε ξέρω… Ουδέποτε δικό σου, παιδί μου!
-Τι σημαίνει αυτό παππού;
-Ότι το σπίτι μου είναι δικό σου και πάντα ανοιχτό για εσένα. Μόνο χαρούμενο και χαμογελαστό σε θέλω εδώ κοντά μου.
Ήρθα μετά από 20 χρόνια ξανά στην Ελλάδα και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να περάσω μια βόλτα από το σπίτι του παππού μου, του Παναγιώτη. Το σπίτι αν και ήταν αφημένο από το χρόνο είχε ακόμα την επιγραφή.
«Ουδέποτε δικό σου, παιδί μου»
Αντήχησε στα αυτιά μου η φωνή του παππού μου και ζωντάνεψε η αγκαλιά του απο εκείνη την Κυριακής που τρώγαμε καρπούζι με φέτα στο μπαλκόνι.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Ιωάννης Ζορμπάς!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την