Μεσημέρι Κυριακή στα Πετράλωνα.

-Παναγιώτη, θέλεις λίγο καρπούζι ακόμα;

-Παππού φούσκωσα!

-Λίγη φέτα ακόμα;

-Όχι, ευχαριστώ! Παππού, να σε ρωτήσω κάτι;

-Ναι παιδί μου!

-Τι λέει αυτό που είναι πάνω απο την πόρτα;

-Θέλεις να σου τη διαβάσω;

-Ναι θέλω!

-Αυτή η οικία σήμερον εμού, αύριο ετέρου και ουδέποτε τινός.

-Τι σημαίνει αυτό βρε παππού;

-Σήμερα είναι Δικό μου, αύριο θα ανήκει σε κάποιον άλλο…

-Και μετά;

-Και μετά δε ξέρω… Ουδέποτε δικό σου, παιδί μου!

-Τι σημαίνει αυτό παππού;

-Ότι το σπίτι μου είναι δικό σου και πάντα ανοιχτό για εσένα. Μόνο χαρούμενο και χαμογελαστό σε θέλω εδώ κοντά μου.

Ήρθα μετά από 20 χρόνια ξανά στην Ελλάδα και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να περάσω μια βόλτα από το σπίτι του παππού μου, του Παναγιώτη. Το σπίτι αν και ήταν αφημένο από το χρόνο είχε ακόμα την επιγραφή.

«Ουδέποτε δικό σου, παιδί μου»

Αντήχησε στα αυτιά μου η φωνή του παππού μου και ζωντάνεψε η αγκαλιά του απο εκείνη την Κυριακής που τρώγαμε καρπούζι με φέτα στο μπαλκόνι.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Ιωάννης Ζορμπάς!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]