Κυριακή μεσημέρι, χωριό
Κλασσικό κυριακάτικο τραπέζι στο χωριό. Είχαμε πάει μαζί με το Λευτέρη να τον γνωρίσω και στην υπόλοιπη οικογένεια. Ήθελα να τον γνωρίσω στον παππού, στη γιαγιά και τη θεία και φυσικά άθελα μου τον γνώρισε όποια κουτσομπόλα πέρασε «τυχαία» εκείνη τη μέρα από το σπίτι της γιαγιά και του παππού. Καθίσαμε στο τραπέζι.
-Καλώς όρισες Λευτέρη στο σπίτι μας, λέει ο παππούς μου
-Καλώς σας βρήκα, κύριε Παντελή
-Πάμε να κάτσουμε να φάμε! Η γιαγιά της Ειρήνης έχει ετοιμάσει τόσα φαγητά που δε χωράνε στο τραπέζι!
Καθίσαμε όλοι μαζί στο τραπέζι και οι συζητήσεις φούντωναν ολοένα και περισσότερο, και πότε θα παντρευτείτε, και πότε λέτε να κάνετε παιδί, και σε ποιο σπίτι θα μείνετε, και μήπως να πάρετε ένα οικογενειακό αμάξι και… και… και… τέτοιες στιγμές με κάνουν να νιώθω τόσο άβολα. Η γιαγιά μου με κατάλαβε. Εκείνη τη στιγμή που όλοι στο τραπέζι ρωτούσαν ερωτήσεις και εγώ είχα ένα παγωμένο χαμόγελο, διακόπτει τη συζήτηση η γιαγιά και λέει:
-Από το πιάτο που θα φας,το δοκιμάζεις πρώτα! Ειρήνη και Λευτέρη, λέω να δοκιμάσετε πρώτα την πατατοσαλάτα.
Εκείνη τη στιγμή σταμάτησαν όλοι να ρωτάνε για γάμους, κουφέτα και παιδιά και ο παππούς ξεκίνησε τις ιστορίες από τη Κατοχή.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την