Κυριακή πρωί, Λαγονήσι.
Μια Κυριακή μεσημέρι του Αυγούστου μου είχες πει:
-Είμαι εκεί, κι ας είμαι μακριά, θα με βρεις αν με ψάξεις, αρκεί να ακολουθήσεις τα βήματα στην άμμο.
– Πάντα αυτά θα ακολουθώ όσο μακριά και αν είσαι, γιατί σε έχω μέσα μου. Κομμάτι της ψυχής μου είσαι.
Αυτό είχα πει εγώ εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου στην αγαπημένη μας παραλία στο Λαγονήσι. Χωρίσαμε χτες το βράδυ. Ήμασταν δύο χρόνια μαζί. Έφυγε για σπουδές στην Αμερική, παίρνοντας μαζί του και τα δύο χρόνια μας.. Ο πρώτος έρωτας. Έρωτας με όλα τα μαγικά του. Μαζί παλεύαμε τα πάντα. Το καλοκαίρι ήταν το καλύτερο. Τελειώσαμε τις πανελλήνιες και ότι δεν είχαμε ζήσει το ζήσαμε μέσα σε τρεις μήνες. Εγώ πέρασα στην Αθήνα και ήξερα ότι τον Οκτώβριο θα φύγει για Αμερική. Πολλά τα μίλια και άγνωστη η επιστροφή. Όσο και αν πονάς ξέρεις μέσα σου ότι αυτό είναι το πιο σωστό. 30 Σεπτεμβρίου θα τέλειωναν όλα. Έφτασε Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου και όλα τέλειωσαν. Κυριακή πρωί. Δεν κοιμήθηκα, πήρα το αμάξι και πήγα στην αγαπημένη μας παραλία στο Λαγονήσι. Ευτυχώς δεν ήταν κανείς και έκλαψα χωρίς ντροπή. Ξύπνησαν όλες οι μνήμες. Ξύπνησαν τα λόγια σου.
«Είμαι εκεί, κι ας είμαι μακριά, θα με βρεις αν με ψάξεις, αρκεί να ακολουθήσεις τα βήματα στην άμμο.»
Περπάτησα, μα χάθηκαν τα βήματα.
#atakaistoria #tsatsakimaria
Μάρθα, Σε ευχαριστώ πολύ για την ατάκα!
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Κυψέλη, Κυριακή Μεσημέρι. Είναι από αυτές τις βροχερές μέρες που και να μη θέλεις να μελαγχολήσεις δε γίνεται. Είναι Σάββατο και ξύπνησα από τη βροχή. Το καλοριφέρ έχει κλείσει από το βράδυ. Το δωμάτιο είναι λίγο παγωμένο, όπως και η μύτη μου που έχει βγει από τα σκεπάσματα. Έχω κλείσει το παντζούρι ερμητικά, για να
Μεσημέρι, Ναϊρόμπι Είμαι στην πρωτεύουσα της Κένυας. Ένα ταξίδι που δεν ήξερα ποτέ ότι θα έκανα. Είναι μεσημέρι. Φως, ήλιος και ζέστη. Ομάδα, εθελοντισμός και βόλτες στην πόλη. Οι οδηγίες είναι να είμαστε πάντα πάνω από δύο άτομα, πάντα να είναι τουλάχιστον ένα αγόρι μαζί μας, αν θέλουμε να εξερευνήσουμε την πόλη μέχρι τη δύση
Πατησίων, Σάββατο βράδυ. Κοιταζόμαστε επίμονα, αλλά γνωριζόμαστε. Κανένας δε μιλάει. Κοιτάζεις ξανά. Κοιτάζω να δω αν κοιτάζεις και πάλι δε μιλάμε. -Από που γνωριζόμαστε; Ένιωσα ότι έπρεπε να μιλήσω για να σπάσω τη σιωπή. Δε μιλάς και απλώς χαμογελάω. Δεν νιώθω αμήχανα. Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια και αυτή η στιγμή είναι ακόμα μια
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την