Κυριακή πρωί, Λαγονήσι.

Μια Κυριακή μεσημέρι του Αυγούστου μου είχες πει:

-Είμαι εκεί, κι ας είμαι μακριά, θα με βρεις αν με ψάξεις, αρκεί να ακολουθήσεις τα βήματα στην άμμο.

– Πάντα αυτά θα ακολουθώ όσο μακριά και αν είσαι, γιατί σε έχω μέσα μου. Κομμάτι της ψυχής μου είσαι.

Αυτό είχα πει εγώ εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου στην αγαπημένη μας παραλία στο Λαγονήσι. Χωρίσαμε χτες το βράδυ. Ήμασταν δύο χρόνια μαζί.  Έφυγε για σπουδές στην Αμερική,   παίρνοντας μαζί του και τα δύο χρόνια μας.. Ο πρώτος έρωτας. Έρωτας με όλα τα μαγικά του. Μαζί παλεύαμε τα πάντα. Το καλοκαίρι ήταν το καλύτερο. Τελειώσαμε τις πανελλήνιες και ότι δεν είχαμε ζήσει το ζήσαμε μέσα σε τρεις μήνες. Εγώ πέρασα στην Αθήνα και ήξερα ότι τον Οκτώβριο θα φύγει για Αμερική. Πολλά τα μίλια και άγνωστη η επιστροφή. Όσο και αν πονάς ξέρεις μέσα σου ότι αυτό είναι το πιο σωστό. 30 Σεπτεμβρίου θα τέλειωναν όλα. Έφτασε Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου και όλα τέλειωσαν. Κυριακή πρωί. Δεν κοιμήθηκα, πήρα το αμάξι και πήγα στην αγαπημένη μας παραλία στο Λαγονήσι. Ευτυχώς δεν ήταν κανείς και έκλαψα χωρίς ντροπή. Ξύπνησαν όλες οι μνήμες. Ξύπνησαν τα λόγια σου.

«Είμαι εκεί, κι ας είμαι μακριά, θα με βρεις αν με ψάξεις, αρκεί να ακολουθήσεις τα βήματα στην άμμο.»

Περπάτησα, μα χάθηκαν τα βήματα.

#atakaistoria #tsatsakimaria

Μάρθα, Σε ευχαριστώ πολύ για την ατάκα!

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]