Κυριακή στο Σούνιο.

Η συνήθεια μου είναι κάθε Κυριακή μια βόλτα στη θάλασσα. Το χειμώνα βλέπω τη θάλασσα μέσα από το αμάξι, ενώ όταν ανοίγει ο καιρός τη νιώθω στο πετσί μου που λένε. Όταν μου έλεγαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που κολυμπούν το χειμώνα δεν το πίστευα. Μου φαινόταν τρελό. Παράλογο. Σίγουρα κάτι που δε θα έκανα ποτέ μου. Έχεις ακούσει τη φράση:

-Ποτέ μη λες ποτέ!

Εγώ την είχα ακούσει και δεν τη πίστευα, ώσπου την έζησα. Τώρα πια τα μπάνια μου τα ξεκινάω αρχές Μάρτη και κάπου στα τέλη Νοέμβρη αποχαιρετώ τη θάλασσα για λίγους μήνες.

Ξεκίνησα αυτή τη συνήθεια ένα θλιμμένο Δεκέμβρη. Κάθε Κυριακή μια βόλτα στη θάλασσα. Να βλέπω το μπλε, να μυρίζω ιώδιο και να νιώθω τη θάλασσα γεμίζει την ψυχή μου. Η συνήθεια ξεκίνησε γιατί δε χωρούσε το σπίτι τον πόνο του χωρισμού μου. Πλησίαζαν και Χριστούγεννα. Πρώτη φορά μόνη μου μετά από 6 χρόνια. Δύσκολο. Βασικά δύσκολο μου φαινόταν τότε, τώρα που το σκέφτομαι λέω:

-Πέρασε!

Χρωστάω πολλά σε εκείνο το θλιμμένο Δεκέμβρη, που η βόλτα μου στη θάλασσα έγινε η εβδομαδιαία μου γιατρειά. Λίγες ώρες στη θάλασσα για να νιώθω τον ήλιο να διαπερνά το σώμα σου. Να περπατήσω στην άμμο και να νιώθω τη γη να μ’  αγκαλιάζει. Να βουτάω στα παγωμένα νερά και όμως να μη θέλω να βγω. Να τρέμω σαν το ψάρι βγαίνοντας από τη θάλασσα και η πετσέτα να μοιάζει με σόμπα που σε καίει. Όμως, το καλύτερο είναι όταν  βρέχει. Κατεβαίνω από το αμάξι σα μικρό παιδί και βγαίνω στη βροχή, γίνομαι μούσκεμα, μα δε με νοιάζει. Απολαμβάνω την παιδική μου στιγμή. Πατάω στη βρεγμένη άμμο και χορεύω στο ρυθμό της. Αυτές τις στιγμές χρωστάω στο θλιμμένο αυτό Δεκέμβρη που η βόλτα στην παραλία έγινε η συνήθεια. Νιώθω πιο ευτυχισμένη.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι…

Γιατί χανόμαστε μέσα στην καθημερινότητα;

Γιατί αλλοιώνουμε την παιδικότητα μας;

Γιατί αρκούμαστε στα λόγια και όχι στις πράξεις;

Αδράνεια ή συνήθεια;

Μια βόλτα στη θάλασσα κάθε Κυριακή, η δική μου συνήθεια στην αδράνεια.

Μαρία Τσατσάκη

#atakaistoria #tsatsakimaria

Ατάκα από Αντιγόνη Ντόβα!:)

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μου ένα σχόλιο;

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;

  • Αν έχω να θυμάμαι μια μέρα από τη ζωή μου, αυτή είναι η Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017.  Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήταν η μέρα ορόσημο. Είναι δυνατόν ένα email να φέρει την αλλαγή; Δεν το πίστευα, αλλά είναι δυνατόν. Είχα ξυπνήσει κατά τις 10.00 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι με τους φίλους […]

  • Η συγκατοίκηση πάντα έχει ενδιαφέρον, ειδικά αν τη μοιράζεσαι με μια αγαπημένη σου φίλη. Είχαμε ξενυχτήσει το προηγούμενο  βράδυ μέχρι πρωίας. Η ώρα είχε περάσει και ήταν μια το μεσημέρι, αλλά τα φώτα και στα δύο υπνοδωμάτια του σπιτιού ήταν σβηστά. Κοιμόμασταν κι εγώ και η Δέσποινα. Σηκώθηκα κατά τις δύο και ένιωθα το στομάχι […]

  • Τα φοιτητικά μας χρόνια μένουν ανεξίτηλα και αυτό γιατί έχουν πλάκα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι για πάντα και ξεπετάγονται άξαφνα στην μνήμη σου καθώς κάνεις μια βόλτα στην Πλάκα. Μια απο τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα ήταν και η μέρα που έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στην Αθήνα, […]

  • Είναι πρώτο έτος. Είμαστε δεκαοχτώ χρονών. Η Αθήνα είναι μια άγνωστη πόλη που μας περιμένει να αφήσουμε την κάθε μας στιγμή, στο κάθε της μέρος. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης και η ζωή μου μετά τα δεκαοχτώ ένιωθα ότι θα είναι στην Αθήνα. Το ήξερα από πέντε χρονών, όταν με ρωτούσαν τι θα γίνεις όταν […]