Κυριακή στο Σούνιο.
Η συνήθεια μου είναι κάθε Κυριακή μια βόλτα στη θάλασσα. Το χειμώνα βλέπω τη θάλασσα μέσα από το αμάξι, ενώ όταν ανοίγει ο καιρός τη νιώθω στο πετσί μου που λένε. Όταν μου έλεγαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που κολυμπούν το χειμώνα δεν το πίστευα. Μου φαινόταν τρελό. Παράλογο. Σίγουρα κάτι που δε θα έκανα ποτέ μου. Έχεις ακούσει τη φράση:
-Ποτέ μη λες ποτέ!
Εγώ την είχα ακούσει και δεν τη πίστευα, ώσπου την έζησα. Τώρα πια τα μπάνια μου τα ξεκινάω αρχές Μάρτη και κάπου στα τέλη Νοέμβρη αποχαιρετώ τη θάλασσα για λίγους μήνες.
Ξεκίνησα αυτή τη συνήθεια ένα θλιμμένο Δεκέμβρη. Κάθε Κυριακή μια βόλτα στη θάλασσα. Να βλέπω το μπλε, να μυρίζω ιώδιο και να νιώθω τη θάλασσα γεμίζει την ψυχή μου. Η συνήθεια ξεκίνησε γιατί δε χωρούσε το σπίτι τον πόνο του χωρισμού μου. Πλησίαζαν και Χριστούγεννα. Πρώτη φορά μόνη μου μετά από 6 χρόνια. Δύσκολο. Βασικά δύσκολο μου φαινόταν τότε, τώρα που το σκέφτομαι λέω:
-Πέρασε!
Χρωστάω πολλά σε εκείνο το θλιμμένο Δεκέμβρη, που η βόλτα μου στη θάλασσα έγινε η εβδομαδιαία μου γιατρειά. Λίγες ώρες στη θάλασσα για να νιώθω τον ήλιο να διαπερνά το σώμα σου. Να περπατήσω στην άμμο και να νιώθω τη γη να μ’ αγκαλιάζει. Να βουτάω στα παγωμένα νερά και όμως να μη θέλω να βγω. Να τρέμω σαν το ψάρι βγαίνοντας από τη θάλασσα και η πετσέτα να μοιάζει με σόμπα που σε καίει. Όμως, το καλύτερο είναι όταν βρέχει. Κατεβαίνω από το αμάξι σα μικρό παιδί και βγαίνω στη βροχή, γίνομαι μούσκεμα, μα δε με νοιάζει. Απολαμβάνω την παιδική μου στιγμή. Πατάω στη βρεγμένη άμμο και χορεύω στο ρυθμό της. Αυτές τις στιγμές χρωστάω στο θλιμμένο αυτό Δεκέμβρη που η βόλτα στην παραλία έγινε η συνήθεια. Νιώθω πιο ευτυχισμένη.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι…
Γιατί χανόμαστε μέσα στην καθημερινότητα;
Γιατί αλλοιώνουμε την παιδικότητα μας;
Γιατί αρκούμαστε στα λόγια και όχι στις πράξεις;
Αδράνεια ή συνήθεια;
Μια βόλτα στη θάλασσα κάθε Κυριακή, η δική μου συνήθεια στην αδράνεια.
Μαρία Τσατσάκη
#atakaistoria #tsatsakimaria
Ατάκα από Αντιγόνη Ντόβα!:)
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερες ιστορίες;
Είναι Κυριακή και σήμερα γίνομαι νονά. Είναι λίγο μεγάλη η βαφτιστήρα μου, αλλά πέντε χρόνια με τους κουμπάρους προτιμούσαμε να κανονίζουμε διακοπές από το να κανονίσουμε την βάφτιση. Κάθε Δεκέμβρη, εκεί στην αλλαγή του χρόνου λέγαμε : – Φέτος θα γίνει η βάφτιση! Κάθε χρόνο το λέγαμε, κάθε χρόνο βάζαμε ένα νέο προορισμό με την
– Μέλπω! Είμαι ερωτευμένη! -΄Ωπα! Τι δήλωση είναι αυτή! Λέγε! – Θυμάσαι τον Έκτορα; – Ναι παιδί μου! Που είχε έρθει στο χωριό πέρυσι το καλοκαίρι! – Ναι αυτόν! Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα στην παραλία που πήγαμε με τα παιδιά! Είναι εδώ στο χωριό και φέτος! – Αλήθεια; Λέγε Στέλλα! – Ναι σου λέω!
Ήθελα πολύ καιρό να πάω στην παράσταση ”Λευκές Νύχτες”. Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Βαρύ έργο. Ήταν και ο λόγος που δεν έβρισκα εύκολα παρέα να πάω. Τελικά, η Μαρία δέχτηκε να πάμε. Ένα βράδυ Πέμπτης μετά τη δουλειά πήγαμε για ένα ποτάκι και στη συνέχεια στο θέατρο. Ήμασταν τυχερές, γιατί μας βρήκαν θέση στην πρώτη σειρά. Δίπλα
Ήταν το πρώτο μας ραντεβού, μετά από τη γνωριμία μας στο πανηγύρι του χωριού. Ναι…Ξέρω ότι δεν είναι η καλύτερη περίσταση να γνωρίσεις κάποιον. Είναι όλοι οι συγγενείς, όλες οι κουτσομπόλες του χωριού και ένας χαμός από χορό και φαγοπότι. Καταφέραμε να γνωριστούμε. Τα βασικά, δηλαδή, όνομα, δουλειά κάνουμε και πως βρεθήκαμε στο πανήγυρι. Εμένα